Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Filter by Categories
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398
دی 1399

38   جعفر روح‌بخش (1375-1319)

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : بدون عنوان

امضا: «Rouhbakhsh 93» (پایین راست)
اکریلیک و ورق طلا روی بوم
60×70 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1372
پیشینه:
این اثر متعلق به مجموعه خصوصی خانواده هنرمند می‌باشد.

برآورد قیمت

3500 - 2500 میلیون ریال

قیمت فروش

قیمت فروش : 2,600,000,000 ریال

درباره اثر

جعفر روح‌بخش یکی از چهره‌های شاخص مکتب سقاخانه و در زمره هنرمندانی بود که در جست‌وجوی تعریفی دوباره از زیبایی‌های ملی و سنتی برآمدند و جلوه‌ای مدرن از سنت‌های تصویری ایران را به نمایش گذاشتند. او از شاگردان حسین بهزاد بود که پیش از آغاز فعالیت جدی خود در زمینه نقاشی، با نگارگری ایرانی آشنا شد و این آشنایی بعدها در آثار او نمود یافت. دلبستگی به هنر شرق و نقشمایه‌های ایرانی روح‌بخش را در رسیدن به فرم ناب و زبان شخصی در هنر انتزاعی یاری رسانده و توجه به عنصر خط از ویژگی‌های مهم آثار او محسوب می‌شود.

چنانکه در اثر حاضر مشاهده می‌شود، روح‌بخش با شناخت و بهره‌گیری از عنصر خط بافت‌هایی خاص با ریتم‌های مشخص می‌آفریند که گاه مانند خطوط رمزی مخاطب را به تعمق و کشف فرا می‌خوانند و گاهی نقوش پارچه‌های قدیمی را به ذهن متبادر می‌سازند. هنرمند با تقسیم‌بندی تابلو به مستطیل‌های افقی و عمودی کوچک و بزرگ در ترکیب‌بندی کلی اثر نیز نوعی پویایی ایجاد کرده که با نشستن خطوط شماتیک بر زمینه مانند هزارتویی چشم مخاطب را به بازی می‌گیرند. تمام خطوط به کار برده شده در این اثر، چه در کادر، چه در ترکیب‌بندی و چه در بافت، خطوط افقی و عمودی هستند و در تعادلی موزون در کنار هم جای گرفته‌اند. تغییر اندازه در مستطیل‌های پیشزمینه و تغییر ضخامت و رنگ خطوط، اثر را از یکنواختی خارج کرده و ترکیبی آهنگین را به نمایش گذاشته است. همچنین کاربست تونالیته‌های ترکیبی آبی، سبز و خاکی در کنار سیاه و سفید به گونه‌ای است که رنگ‌های سرد و گرم نیز در نوعی توازن با پختگی بر گستره بوم نقش بسته‌اند.

جعفر روح‌بخش، خود درباره نقاشی‌هایش چنین می‌گوید: «من در نقاشی به آن‌چه می‌آفرینم، هرگز نمی‌اندیشم. نمی‌دانم القای اندیشه به وسیله رنگ و بوم یعنی چه! من از نقاشی لذت می‌برم. در نقاشی تولد می‌یابم. در کار خود به نتیجه نمی‌اندیشم. حاصل کار نتیجه را نشان می‌دهد. برخی از بینندگان آثارم می‌گویند: تابلوها خیلی زیبا هستند، آرامش می‌دهند؛ در این شرایطی که بعضی از ماشینیسم و سایر مظاهر تمدن امروزی دم می‌زنند، آدم در این تابلوها یک نوع امیدوار بودن و پویایی حس می‌کند؛ خوب، رسیدن به یک نوع زیبایی، که از نظر تکنیک و هماهنگی با تحولات سبکی تا آن حد موفق باشد و بتواند بیننده امروز را این چنین برانگیزاند، می‌تواند هدف آفرینش هنری باشد»[1].

[1] . در گفت‌وگو با اسماعیل خوئی، مجله نگین، 31 شهریور 1349، ص 17.