Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Filter by Categories
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398

47   هوشنگ پزشک‌نیا (1351-1296)

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : شیخ ابوسعید ابوالخیر

گواش و آب‌مرکب روی مقوا
50×70 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1351
- این اثر در کتاب «همسفر باد، گزیده آثار هوشنگ پزشک‌نیا» (ص 93) به کوشش محمودرضا بهمن‌پور، نشر نظر (1396) به چاپ رسیده است.

برآورد قیمت

200 - 150 میلیون تومان

قیمت فروش

قیمت فروش : 1,500,000,000 ریال

درباره اثر

هوشنگ پزشک‌نیا                                                        

 

هوشنگ پزشک‌نیا را می‌توان از جمله مهمترین هنرمندان نسل اول مدرنیسم ایرانی دانست که خاستگاهی به غیر از آموزه‌های دانشکده هنرهای زیبای تهران داشت. او که مقدمات آموزش هنر را در مکتب کمال‌الملکی دیده بود، پس از سفر به ترکیه و تعلیم زیر نظر استاد لیوپولد لوی در استانبول، نگرشی نوین و شخصی در بیان مدرنیستی خود یافت که امروزه در مرز میان هنر آکادمیک قاجاری و نوگرایی پهلوی قرار می‌گیرد.

پزشک‌نیا دلبسته ایران و مردم‌نگاری شیفته فرهنگ بومی بود. غالب نقاشی‌های او را فیگور انسانی تشکیل می‌دهد، اما نه انسانی آرمانی، بلکه مردمی از قشر کارگران و روستاییان. چهره‌های خمیده و خموش از مردان تکیده، بیانگر عمیق‌ترین ترس‌ها و زجرهای زندگی امروز بشر است. سبک شخصی پزشک‌نیا در فاصله‌گیری از چهره‌پردازی آرمانی و نزدیک شدن به واقعیت شکل می‌گیرد و بیانگری اکسپرسیونیستی آن، هم‌زمان مرز واقع‌نمایی کلاسیک را نیز درهم می‌شکند. تجربه کار در شرکت نفت و زندگی در آبادان و در میان کارگران سختکوش آنچنان در حافظه او ماندگار شد که طبیعت را به حاشیه راند و انسان را در مرکزیت کار وی قرار داد. او خود در این‌باره می‌گوید: «من چشمان خودم را به چشم‌های بی‌فروغ مردمانی که در محرومیت و شکنجه اجتماع رنج می‌برند و از آن داغ‌ها به تن‌هایشان دارند می‌دوزم»[1].

اثر پیش‌رو از دو جهت حائز اهمیتی افزون در مجموعه آثار هوشنگ پزشک‌نیاست؛ نخست آن‌که بر خلاف بسیاری از پرتره‌های هنرمند، شخصیتی مشخص را تصویر کرده و دوم آن‌که این شخصیت نه فردی از دنیای امروز بلکه اسطوره‌ای از عالم ادب ایرانی است. پزشک‌نیا در این نقاشی تلاش کرده تجسمی خلاق از چهره یکی از برجسته‌ترین عارفان ایرانی، شیخ ابوسعید ابوالخیر را تصویر کند. این عارف قرن چهارم و پنجم هجری، یکی از قطب‌های عرفان ایرانی است که در کرامت و شهرت سرآمد است. پزشک‌نیا در تجسم چهره این عارف، از هر نوع پرداخت ایده‌آل‌گرا فاصله گرفته و تلاش کرده تصویر واقعی از زندگی ابوسعید را تجسم بخشد. پیرمردی سرد و گرم روزگار چشیده، تکیده از رنج هستی و ریاضت نفس، با نگاهی ژرف و خیره؛ غلبه رنگ آبی و سبز بر تمامیت تابلو، بر عرفانی بودن فضای نقاشی افزوده است. با آن‌که نوع رنگ‌گذاری و حرکت‌های بداهه خط، نشانگر نوعی بداهه‌پردازی تصویری است، اما پزشک‌نیا توانسته بازی سایه و نور را به نحوه هنرمندانه در اثر شکل دهد. منبع نور متمرکز که گویا یک شمع یا فانوس کوچک است، در سمت چپ تصویر و جایی بیرون از کادر قرار دارد، اما روشنایی پرفروغ آن بر حاشیه دستار و خطوط چهره نشسته و حجم زیبایی را به تابلو افزوده است.

[1] . پزشک‌نیا، هوشنگ؛ — ؛ روزنامه صلح، شماره 29، تیر 1329.