Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Filter by Categories
آذر 1402
بهمن 1402
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
تیر 1401
تیر 1402
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398
دی 1399
دی 1400
حراج هنر کلاسیک و مدرن ایران - تیر 1396

71   منصور قندریز ( 1344 – 1314 )

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : بدون عنوان

امضاء: «قندریز 44» (پایین چپ)
رنگ روغن روی گونی
80 × 110 سانتی متر
تاریخ اثر: 1344

برآورد قیمت

4,000-3,000 میلیون ریال

قیمت فروش

قیمت فروش : 4,200,000,000 ریال

درباره اثر

اثر حاضر که نمونه‌ای شاخص از آثار آشنای منصور قندریز و از آخرین آثار او محسوب می‌شود، به خوبی دیدگاه زیبایی‌شناختی و دستاوردهای شکلی او را در هنر تجسمی نشان می‌دهد؛ همان دستاوردهایی که مشترکاً در آثار طیفی از هنرمندان دهه 1340، به نام «مکتب سقاخانه» تثبيت شد و در شکل‌گیری آن نام منصور قندریز بیش از دیگر همتایان وی در منابع تاریخ هنر مدرن ایران مورد اشاره قرار گرفته است. این اثر در نگاه اول ترکیبی فرمالیستی است، اما در لایه‌های عمیق‌تر سرشار از نشانه‌هاست؛ نشانه‌های هندسی و نمادین سنتی که بیانی رمزی و آیینی به کلیت اثر بخشیده‌اند. ترکیب دوایر، خطوط متقاطع و هندسي، خوانش نقاشی را در جهت یافتن استعاره‌های تصویری هدایت می‌کند. انواع رنگ‌های کهنه‌نمای اثر نیز به خوبی در ساخت فضای مطلوب هنرمند، نقش دارند. همان طور که در این تابلو می‌توان دید، قندریز مصمم به ابداع یک مدرنیسم خاص ایرانی بوده که ریشه در عناصر بومی و سنتی دارد؛ اما در عین حال از ساختار هنر مدرن غربی نیز پیروی کرده است. او برای رسیدن به یک بیان تجسمی اصیل و صاحب‌هویت در این طیف از آثارش، از انتزاعی ناب به سوی نشانه‌های تصویری معنادار و هویت‌یافته حرکت می‌کند و در این مسیر، عنصر خط را در تقابل با رنگ، به موقعیتی رفیع می‌رساند.
قندریز مرحله تجربه‌اندوزی آکادمیک و تقلید از شیوه‌های امپرسیونیسم و پست‌امپرسیونیسم را خیلی زود طی كرد. با اینکه در آغاز راه به آثار فیگوراتیو توجه بیشتری دارد، ولی به‌تدریج با ترسیم خطوط کناره‌نما، اشکال خود را همچون اثر حاضر از زمینه جدا می‌کند. ورود به گرایش نقاشی نوسنت‌گرا موسوم به «سقاخانه»، موجی از نقش‌پردازی‌های اولیه را در آثارش آشکار می‌کند، اما ندرتاً نقاشی او به مرز انتزاع مطلق می‌رسد. قندریز همواره بر حضور کیفیتی معنوی در هنرش، مبنی بر ارزش‌های زیبایی‌شناختی سنت تصویری ایرانی، تأکید می‌ورزید و شاید به همین دلیل از پرداختن به صورت‌گرایی محض خودداری کرده است.
در این میان كه نقاش از پرداخت آدم‌های اولیه به نوعی سوررئالیسم می‌رسد و بعد، از طرح به نقش و از نقش به تلفیق نقش‌ها می‌گراید، هیچ‌گاه چشم از آسمان و آفتاب و ابر و باران برنمی‌دارد. «دلش همیشه به خاطر آن گوهر اثیری پنهان در آسمان می‌زند و این طلب و تمنا روی همه پرده‌هایش اثر می‌گذارد. رنگین‌كمان با همه هفت رنگش جلوه‌گاه زیبایی گریزپای مطلوب نقاش است. اگر دست یافتن بر رنگین‌كمان برای قندریز محال بود، اما از همین كوشش‌های دستیابی است كه هنر زاده می‌شود و هنر همیشه بر مرگ فائق بوده است» .
منصور قندريز بسيار جوان درگذشت، اما در همان مهلت كوتاه عمر خود به هنرمندي شناخته شده و تأثيرگذار تبديل شد. نام قندریز برابر است با تلاشی ثمربخش و پرحاصل که در کوتاه‌زمانی به بار نشست و برای همیشه ماندگار شد. نبوغ سرشار او همچنان‌که در نگاه خیره‌‌اش موج می‌زند، در آثارش نیز به‌وضوح تجلی یافته است.