Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Filter by Categories
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398

24   منصوره حسینی (1391-1305)

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : بدون عنوان

رنگ‌روغن روی تخته
62×87 سانتیمتر
تاریخ اثر: حدود دهه 1370

برآورد قیمت

1,500 - 1,000 میلیون ریال

قیمت فروش

---

درباره اثر

منصوره حسینی                                                           

 

منصوره حسینی فعالیتش را با نقاشی فیگوراتیو آغاز کرد و سپس به آثاری انتزاعی رسید. او با رویکردی مدرن به هنر گذشته سرزمینش توانست شرقی‌گرایی را در زبانی مدرن و نو بازنمایی کند. در آثار وی کلمات، خط‌ها و نوشته‌ها از بُعد فرم‌های منحی بازآفرینی شدند و شاعرانگی هنر ایرانی را در بستری نو بازمعنا کردند.

در این میان گل‌ها سوژه‌هایی همیشگی در دوران فعالیت پربار منصوره حسینی بودند؛ چه آن زمان که به تأثیر از آموزش‌های دانشکده هنرهای زیبای تهران ضرباهنگ امپرسیونیستی قلم را تجربه کرد؛ چه آن زمان که در رم با اکسپرسیونیسم پس از جنگ جهانی دوم آشنا شد و چه پس از بازگشت به ایران و تجربه روزهای سخت جنگ تحمیلی. گل همواره موضوعی بود تا منصوره حسینی امکان بازنمایی احساسات در خود از غم هجرت گرفته و شوق عشق تا بوی مرگ جوانان وطن را در آن پیدا کند. خود در این‌باره می‌گوید: «به من ایراد می‌گرفتند که چرا در این سال‌های سخت از گل نقاشی می‌کنی. وقتی درد داری و از درد حرف بزنی که خوب نمی‌شود، آن موقع نیرویی می‌خواهد که با مرگ مقابله کنی، هنگام جنگ و مرگ باید فکر زندگی بود»[1].

گل‌های حسینی نقاشی از زندگی است. هدف، بازنمایی گل به مثابه گل نیست بلکه تجسم زندگی طراوتی است که در آن جریان دارد. هنرمند در اثر پیش‌رو توانسته طیف‌های مختلف رنگی را با تناسب در کنار یکدیگر قرار دهد. رنگ‌ها بافت ضخیمی را شکل داده‌اند که وامدار تجربیات مدرنیستی حسینی در آموزش تکنیک‌های غربی است، اما نوع حرکت قلم‌مو بر پیکر بوم به‌خصوص در ساخت و پرداخت پسزمینه به نحوی یادآور همان مجموعه خوشنویسی‌های منصوره حسینی است که شناخته‌شده‌ترین آثار او را شکل می‌بخشند. با آن‌که نقاش هیچ‌گونه واقعگرایی را در نقاشی دنبال نمی‌کرد، اما دانش آکادمیک او در بازی نور و سایه به خوبی در اثر هویداست. حذف خط زمینه و عدم پرداخت به پسزمینه سبب شده نوعی تعلیق و بی‌وزنی در اثر شکل گیرد. گویی گلدان جایی میان زمین و آسمان و در فضایی اثیری معلق است و چشم در گردشی دایره‌وار بر سطح بوم به رقص درمی‌آید.

[1] . موریزی‌نژاد، حسن؛ نقاشان معاصر ایران: منصوره حسینی؛ تندیس، 4 بهمن 1384، شماره 67، ص6.