Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Search in pages
Filter by Categories
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398
دی 1399

35   امیر معبد (متولد 1353)

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : بدون‌عنوان از مجموعه در ستایش ابزار

امضاء: «Mobed 2020 2/3» (روی بدنه)
برنز و بتون
45×70 ×215 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1399
شماره 2 از تعداد 3 نسخه + 1 نسخه هنرمند

برآورد قیمت

4000 - 3000 میلیون ریال

قیمت فروش

قیمت فروش : 3,200,000,000 ریال

درباره اثر

امیر موبد هنرمندی مفهوم‌گراست که از عرصه‌های مختلف هنری برای بیان ایده‌هایش استفاده کرده و چند سالی است در این میان، هنر مجسمه‌سازی را گویاتر یافته و بر آن متمرکز شده است.

اثر پیش‌رو یکی از پنج اثر مجموعه «در ستایش ابزار» است که تلاش دارد نسبت میان انسان، دست، ابزار و دست‌ساخته را تعریف کند و در کشاکش این بیانگری، برون‌رفت انسان از طبیعت و امر طبیعی را مورد نقد قرار دهد. اصولاً هوشمندی انسان، با ساخت ابزار ارتباط تنگاتنگ دارد و نشانگر نخستین جرقه‌های تفکر و تعقل، در انسان ابزارساز (هموهابیلیس) متجلی می‌شود. بین ابزار، تکنیک‌های استفاده و مهارت، ارتباطی ناگسستنی وجود دارد. از سوی دیگر سیر تکامل ابزارسازی به نحوی بوده که به کمک بشر بیاید و از سختی زندگی طبیعی بکاهد و آن را ساده‌تر کند، اما در این روند ابزار، آرام آرام به ماشین تغییر ماهیت داده تا جایی پیش می‌رود که موجودیتش غیرقابل انکار می‌شود. هوش مصنوعی و ربات‌های انسان‌نما در دنیای امروز، نمادی از همین دست‌ساخته‌های موجودیت یافته بشری هستند. چنین مفاهیمی در مجموعه «در ستایش ابزار» به سبک خاص و شخصی‌شده موبد و زبانی نمادگرایانه بازنمایی می‌شوند.

این مجسمه در مرزی میان شیء ساخته شده با دست بشر و زایش قرار دارد؛ گویی پیکره، در حال شدن است و آنی دیگر جان می‌یابد. ستون فقرات دارد شکل می‌گیرد و مخاطب مواجهه‌ای غریبی با امر پیچیده تکامل و تولد را برای آنی تجربه می‌کند. حس حیات و پویایی به واسطه حلقه‌های بالایی که یادآور قفسه سینه هستند ایجاد می‌شود و قوس کمرگونه نمایش داده شده در کلیت فرمی پیکره آن را تشدید می‌کند. در میانه پایینی اثر و محل ناف، سوراخی قرار دارد که با نگاه در آن شمایل یک گوریل با دستان باز دیده می‌شود. این جنین درونی را می‌توان نمادی دانست که ارجاع به همان سیر تکامل انسان از میمون می‌دهد. گویی دست‌ساخته امروزین بشر، در بطن خود، همان تکامل داروینی را در ساحتی دیگر طی می‌کند و انسان، خدای دنیای ماشینی و مجسمه‌هایی فلزی است که شاید حاکمان آینده زمین باشند. بر همین بنیان، چهار اثر دیگر این مجموعه هر یک موجودی زاییده شده از تخیل، فهم، قدرت، دانش و مهارت بشری را نشان می‌دهند که در آرزوی شدن، به انتظار نشسته‌اند.