Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Filter by Categories
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
تیر 1401
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398
دی 1399
دی 1400

33   داوود زندیان (متولد 1332)

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : بدون‌عنوان

امضاء: «Davood Zandian 2018» (پایین وسط)
رنگ‌روغن روی بوم
200×240 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1397

برآورد قیمت

3000 - 2000 میلیون ریال

قیمت فروش

قیمت فروش : 3,600,000,000 ریال

درباره اثر

داوود زندیان در مجموعه نقاشی‌های فیگوراتیو خود، همواره با ارجاع به تصویری نمادین از جهانی مملو از انسان‌ها اشیا و خاطرات، بیننده را به نظاره جهان پرتلاطم ذهن یک نقاش مهاجر، با کیفیتی نشانه‌شناختی دعوت می‌کند. او در نوجوانی کارش را با کشیدن پرده‌های قهوه‌خانه آغاز کرد و شاید به همین علت است که امروز ساختار پرسپکتیو غیرمعمول و نوع چیدمان دایره‌وار فیگورها و اشیا در چشم‌اندازهای شهری و آدم‌هایش، او را متفاوت از هم‌نسلانش معرفی می‌کند. جهان نقاشی‌های زندیان بعد از مهاجرت به نروژ و آشنایی با اد ناردرم[1] برای همیشه دگرگون شد و پس از آن بود که توانست با عبور از تجربه‌های تصویری پیشین به بیان و زبانی اختصاصی در حوزه نقاشی دست یابد.

اثر پیش‌رو یک نمونه ممتاز از همین سبک کار زندیان است که در آن ترکیب‌بندی‌ در گستره بومی بزرگ‌، طوری سامان یافته که عناصر موجود در صحنه، یکی پس از دیگری وارد شده و هرکدام هویتی متفاوت از آن‌چه بودند به خود می‌گیرند. در میان چیدمان این اشیای قدیمی، خرت‌وپرت‌ها و ماشین‌‌قراضه‌هاست که نشانه‌هایی عکاسانه از سرچشمه خاطرات نقاش ظهور و بروز می‌یابند، و در نهایت فضایی خلق می‌شود که گویی مخاطب نیز خود را در آن مکان حس کرده و بی‌واسطه وارد جهان او می‌شود.

نقاش در این اثر همچون یک کارگردان تئاتر، صحنه‌هایی از یک روایت یا قصه را با چیدمانی معمارانه در یک پرده نقاشی به‌نمایش گذاشته است. او همچون دیگر آثار این دوره‌اش، تحت‌تأثیر نوعی رئالیسم جادویی (که در ادبیات امریکای لاتین ریشه دارد) تلاش می‌کند تا با واقعیت‌گریزی و الهام از قوه تخیل، رجعتی متفاوت به گذشته داشته باشد؛ روایتی شخصی‌ از ناخودآگاه، کابوس‌ها و زخم‌هایی که آن‌ها را زیسته. اما روایت اصلی در این‌جا، حضور زن جوانی است که او را در مرکز تصویر  نشانده و با آرامشی وصف‌ناپذیر ناظر این ماجراست. هرچند این نمایی ایستا از سکون و آرامش یک زن نیست و نگاه سوژه به مخاطب در کنار چیدمان نامنظم اشیا (که خارج از زمان ایستاده‌اند) از پیش و پس خود روایتی را بازگو می‌کند که در نهایت بیننده را نیز به داستان‌سرایی وا می‌دارد. غریب بودن زن و اشیای پیرامونش در واقع ترجمه بصری همان انزوایی است که رازآلودگی زندگی انسان معاصر را دربرگرفته است.

زندیان در این تابلو با تکیه بر خاطراتش از سرزمین مادری (که سال‌هاست از آن دور مانده) بی‌هیچ پیش‌طرح یا اتود قبلی، صحنه را به صورت بداهه کشیده است. این میزان وابستگی به نقاشی و تأثیرگذاری به واسطه توانایی تکنیکی یک نقاش، نشانه پرداختن به دغدغه اصلی زندیان یعنی خود امر نقاشی است. همین‌جاست که شیوه و کیفیت نقاشی در یک اثر می‌تواند جانشین امضای نقاش شود. از این حیث آثار داوود زندیان بی‌آن‌که نیازی به امضا داشته باشند، برای همگان قابل شناسایی هستند.

[1] . Od Nardrum