Generic selectors
Exact matches only
Search in title
Search in content
Search in posts
Filter by Categories
آذر 1402
بهمن 1402
تصویری
تیر 1396
تیر 1397
تیر 1398
تیر 1401
تیر 1402
خبر و رسانه
دی 1395
دی 1396
دی 1397
دی 1398
دی 1399
دی 1400
هنر کلاسیک و مدرن ایران - بهمن 1402

68   سیراک ملکونیان (متولد 1309)

فهرست آثار

اطلاعات اثر

عنوان اثر : بدون‌عنوان

امضا: « S.Melkonian 76» (پایین راست)
رنگ‌روغن روی بوم
108×108 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1355

برآورد قیمت

4 - 3 میلیارد تومان

قیمت فروش

قیمت برنده مزایده : 34,000,000,000 ریال
قیمت نهایی فروش : 37,400,000,000 ریال

درباره اثر

سیراک ملکونیان چهره‌ای شاخص از نسل اول نقاشان انتزاعگرا در جنبش مدرنیسم ایران است. او کارهای خود را با نقاشی آکادمیک و گرایش به فیگور آغاز کرد و طی مسیری چند ساله، نهایتاً به انتزاع کامل گرایید. وی در ابتدا از نظر تکنیک متأثر از اکسپرسیونیست‌ها بود، اما به‌تدریج عنصر خط در کار‌هایش اهمیت ویژه‌ای یافت. علی‌رغم این‌که استفاده از خط و رنگ در آثارش با حساسیت زیاد و در عین‌حال گزینش حداقلی همراه است، با این حال قدرت بیانی قابل توجهی در آن‌ها وجود دارد.

نقاشی پیش رو حاصل تفکری است که خاستگاه آن را باید در زندگی شخصی نقاش و سفرهای او در اوایل دهه‌ پنجاه خورشیدی جست. سفرهای ملکونیان در این زمان به سیستان و برخی دیگر از شهرهای جنوبی ایران، به نقطه‌ عطفی در روند کارهایش تبدیل می‌شود. در این طیف از آثار او، طبیعت ساده شده‌ صحرا، کویر، کوه‌ها و تپه‌های رنگ‌باخته را می‌توان با دقت مشاهده کرد. طبیعتی از جنس مناظر بکر سیستان، چابهار، جاسک و دیگر مناطق جنوبی ایران و در کنار آن، نقوش سفال‌ها و بافته‌های خوش‌نقش ایرانی که در آثار او نمودی جدی دارد. بعدها سطوح دو بعدی با خطوط مرزی و رنگ‌های محدود، به تدریج مشخصه‌ اصلی کارهای ملکونیان می‌شود.

اثر حاضر، حاصل نگاه کمینه‌گرا و ساده‌ نقاش به طبیعت است. با حذف پیچیدگی‌ها و آشفتگی بصری طبیعت، ساختاری در کار او شکل گرفته که به شیوه‌ استخوان‌بندی شناخته شده است. ملکونیان در ادامه‌ این مسیر، با حذف انسان و دیگر جانداران، گام دیگری به سوی طبیعت انتزاعی برمی‌دارد و در واپسین آثارش به جریانی موسوم به ارتعاشات می‌رسد که حاصل نوعی نگاه موسیقایی، ریتمیک و در عین‌حال کمینه‌گرا به طبیعتِ انتزاعی است.

مدرنیسم ملکونیان بسیار منحصر‌به‌فرد و به دور از سبک‌های مطلقِ مدرن است. در بستر آثار انتزاعی او، همچون اثر پیش رو، بخش‌هایی از طبیعت دیده می‌شود که در کنار هم قرار گرفته و فرمی هندسی را تشکیل داده‌اند. او با برقراری ارتباط میان عناصر پراکنده در درون گفتمانی که مطلقاً به خود وی تعلق دارد، به ساختاری مفصل‌بندی شده و شبکه‌ای دست می‌یابد که تمام عناصر تجسمی در آن به وحدت رسیده‌اند.