برنج، چوب و لاتکس
56×56×56 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1394
شماره 2 از تعداد 3 نسخه
پیشینه:
این اثر در سال 1399 در سیزدهمین حراج تهران ارایه شده است.

تیمو ناصری در ساخت احجام خود، وامدار اندیشه‌ ایرانیان در ادوار گذشته به علم هندسه است و تلاش می‌کند این خوانش از نظم مستتر در عالم را در قالبی نوین ارایه دهد. در ساحت شرقی، نگاه تجریدگرایانه به عالم سبب شده که عدد، اشکال پایه و احجام هندسی، همواره دارای ارجاعات آیینی و اندیشه‌های مذهبی باشند. در این اندیشه دایره، نمادی است برای کیهان و افلاک که شاید متعارف‌ترین تجسم خود را در ظهور گنبد بر روی چهارطاقی مساجد، به عنوان نمادی از آسمان و محل تجلی خداوند بازمی‌یابد.

ناصری در اثر حاضر، از همین عنصر پایه در اندیشه کهن کمک گرفته و آن را با خطوط مستقیم و چرخش دوایر متحدالمرکز ترکیب کرده است. وجود خطوط صاف یادآور پره‌های چرخ است که در خوانش سنتی، نمادی از پرتوهای خورشید و گردش آن در عرض آسمان نیز هستند. حجم پیش‌رو، مخاطب را به گردش و چرخش پیرامون خود فرامی‌خواند و در همین حرکت طواف‌گونه است که تغییر به عنوان یک عنصر مهم نمایانگر می‌شود. به بیان دیگر مخاطب با حرکت به دور حجم، با اشکال متفاوتی از تلاقی خطوط صاف و منحنی مواجه می‌شود که به یکی از بنیادی‌ترین اصول عالم ارجاع می‌دهد: اصل تغییر‌پذیری و صیرورت هستی؛ چرخش سال و گذشت زمان و خلق مدام.

از سویی نوع قرار‌گیری دوایر متحدالمرکز و در هم تنیده، به واسطه تمهید امتدادپذیری در اصول تجسمی، شکل کره را در ذهن متبادر می‌سازد که به زمین به عنوان مرکز هستی، آسمان‌های مُطبّق و کامل‌ترین حجم بنیادین عالم ارجاع می‌دهد؛ اما هنر تیمو ناصری به هیچ عنوان کهنه، قدیمی و نوستالژیک نیست؛ چراکه هنرمند به واسطه کاربست متریال‌های نوین توانسته اشکال نمادین گذشته را جلایی نو دهد و آن را در زمینه‌ای تازه و امروزی بیان کند.

یکی از اصلی‌ترین چالش‌های تیمو ناصری در اکثر آثار هندسی خود، درک تغییرات و دگرگونی‌های یک ساختار دوبعدی با افزودن بُعد سوم و همچنین کاستن بُعد سوم از یک حجم است تا بتواند در این افزودن و کاستن مدام، اصل خلاقه عالم را در ساحتی نوین تجسم بخشد.

تیمو ناصری (متولد 1351)

تیمو ناصری در آلمان به دنیا آمد و در رشته عکاسی مؤسسه لته ورین تحصیل کرد (1376). از سال 1383 به مجسمه‌سازی روی آورد. پس از سفر به ایران به کاوش در رابطه هندسه و معماری اسلامی پرداخت. اولین نمایشگاه خود را در گالری اشلایشر پلاس لانگه برپا کرد (1384). از آن پس آثارش را در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعددی به نمایش گذاشته است. اولین نمایشگاه انفرادی او در ایران در گالری آب انبار برپا شد (1395). ناصری یکی از برندگان جایزه هنری ابراج (دوبی) در سال 1390 بوده است.