نقشه این قالی در ادبیات بومی فرش ایران و در میان قالیبافان کردستان به «گل میرزاعلی» شهرت دارد و از متداول‌ترین طرح‌های قالی روستایی‌باف کردستان است. گل میرزاعلی طرح خاص بافندگان سنندجی است، اما بافندگان بیجار نیز به آن تمایل داشته و نمونه‌های زیبایی از آن بافته‌اند. بیجار از نگاه تاریخی در جغرافیای وسیعی به نام گروس قرارداشته که دیگر نامی از آن در تقسیمات کشوری دیده نمی‌شود. نمونه‌های نایاب و بسیار قدیمی از قالی بیجار که برخی نظیر همین فرش تمام‌پشم است، در میان تجار و فرش‌شناسان به نام گروس شناخته می‌شود. ساختار اصلی این طرح بر مبنای یک واگیره است که به احتمال قریب به یقین از زمان حضور و نفوذ طرح‌های اروپایی نظیر گلفرنگ در فرشبافی ایران، این‌گونه و با خلاقیت و ابتکار بافندگان کردستان به فرش‌های آنان اعم از قالی وگلیم راه یافته است. شباهت این طرح با قالی‌های مشهور به آبوسن فرانسوی این گمانه مهم را به میان می‌آورد که با تبادلات فرهنگی و سفرهای شاهان و صاحب‌منصبان قاجار به اروپا به‌ویژه فرانسه، اَشکال مختلفی از گلفرنگ‌های فرانسوی نظیر گل رُز به هنر بافندگی ایران در نقاط مختلف فرشبافی راه‌یافته است. در برخی از نمونه‌ها، بافندگان عشایر و روستاییان نقش گل سرخ یا گل محمدی را نیز در شیوه‌هایی مشابه با گلفرنگ‌های وارداتی به‌صورت واگیره‌ای مورد توجه قرارداده و حتی با آن درآمیخته‌اند. از نمونه‌های بسیار مشابه با گل میرزاعلی که در شیوه واگیره‌ای مورد استفاده بافندگان روستایی و عشایری قرارگرفته می‌توان به نقشه موسی‌خانی در میان افشارهای کرمان، گل‌پتو یا شَرّابه در میان بافندگان روستای فرادنبه بختیار، و گل سرخ اسفندقه در میان افشارهای ساکن در غرب جیرفت (بخش اسفندقه) اشاره کرد. نقشه گل میرزاعلی همانند نمونه‌های مشابه که برشمرده شد همواره بر روی قطعه‌فرش‌های کوچکی به نام اُرنَک یا واگیره بافته شده است و بافندگان همین قطعات کوچک را الگوی بافت قرارمی‌دهند و میان آنان دست به دست می‌شود. رنگ‌های شاد و پرمایه‌ای نظیر قرمز سرخ‌فام، صورتی، سبز و آبی در رنگ‌آمیزی نقشه گل میرزاعلی استفاده می‌شود که جذابیت خاصی برای آن به‌وجود می‌آورد. نمونه‌ حاضر بدون هیچ‌گونه نقص یا آسیبی است و گره‌بافته‌ای موزه‌ای و کلکسیونی از گروه گروس‌های تاریخی محسوب می‌شود.