امضا: «داوود امدادیان 1354» (پایین راست)
رنگ‌روغن روی بوم
94×127 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1354

در میان خاندان‌های هنرمندان تجسمی ایران، هیچ نامی با چنین کیفیت و کمیتی، غیر از «امدادیان» ثبت و ضبط نبوده است. داوود امدادیان، از هنرستان هنرهای زیبای تبریز تا پاریس، سیر دقیق و عمیق هنرآموزی را طی کرد. او از پرکارترین نقاشان معاصر ایران و از نمایندگان نقاشان طبیعت‌گراست. پرداخت منظره در آثار او، البته به‌شدت بهره‌مند از نمادهای ایرانی توأم با استعاره‌هایی از عرفان است.

ایجاد فضاهایی تازه از طبیعت و بازسازی آن به شیوه‌ای نزدیک به کوبیسم، در اولین دوره آثار داوود امدادیان چشم‌گیر است، اگرچه خط‌های منحنی همچنان بیانگر احساس‌های هنرمند هستند و بر هندسه و منطق کوبیسم منطبق نمی‌مانند.

از مهم‌ترین دوره‌های آثار امدادیان که مفصل بین دوره‌های کاری اوست، منظره‌های پاریسی و محصول دوران اقامت هنرمند در فرانسه است. او منظره‌ها و چشم‌اندازهای آن جغرافیا را از زاویه دید یک هنرمند ایرانی نمایش می‌دهد که از نگاه اروپایی مغفول مانده است: بازسازی صحنه‌ها، با المان‌هایی در دقیق‌ترین موضع و در ترکیب با رنگ‌های درخشان ایرانی و شرقی.

اثر حاضر از افق‌های منحصربه‌فرد دوره منظره‌های فرانسوی داوود امدادیان است. انتخاب زاویه دید خاص به منظور دستیابی به عمق فضای دیداری، در عین و حین بزرگ‌نمایی درخت در پلان اول، توأم با قدرت بهره‌گرفتن از خطوط جزیی برای ایجاد سطح و حجم کلی، رنگ‌های درخشان در سایه ــ ترکیبی که ویژه آثار داوود امدادیان است ــ نیروی بالقوه و در ظاهر ایستای المان‌های این اثر را بالفعل و پرتحرک نمایش می‌دهند که ریشه در انرژی درونی خود تصویر دارند، وقتی تماشاگر در آن قدم می‌زند. امدادیان در طبیعت «درخت» را می‌ستود و اکنون او، درختی در پرلاشز است.

داوود امدادیان (1383-1323)

داوود امدادیان در هنرستان هنرهای زیبای میرک، تبریز آموزش دید (1345-1342). در سال 1350 لیسانس نقاشی را از هنرکده هنرهای تزیینی تهران دریافت کرد. برای اولین بار نقاشی‌هایش را در گالری سیحون به نمایش گذاشت (1353). با استفاده از بورسیه تحصیلی یک سالی را در سیته‌دزار پاریس به سر برد (1355-1354). دو سال بعد برای اقامت دایمی به پاریس رفت و تا آخر عمر در آن‌جا ماند. امدادیان نمایشگاه‌های متعددی را در فرانسه برپا کرد و آثارش در نمایشگاه‌های گروهی در ایران به تماشا درآمد.