امضا: «Davood Zandian 2021» (پایین چپ)
رنگ‌روغن روی بوم
200×260 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1400

داوود زندیان از جمله نقاشان دیاسپورای معاصر ایرانی است که در نوجوانی کار خود را با کشیدن پرده‌های قهوه‌خانه‌ای (به سبک دوره قاجار) در شهر اصفهان آغاز کرد و خیلی زود نقاشی فیگوراتیو و روایی را به‌طور خودآموز یاد‌گرفت. بعد از مهاجرت به اروپا، زندیان با مطالعه و جست‌وجو در دنیای نقاشی غرب و آزمودن سبک‌های نقاشان معاصر اروپایی، توانست سبک کار خود را پیدا کند.

نقاشی‌های زندیان فرآیندی از به تصویرکشیدن یک یا چند روایت، تا نمایشی از فیگورهای انسانی و اشیا در ترکیبی ساختارمند هستند. او به دنبال مکاشفه جهانی آشوب‌زده و قصه‌هایی چندلایه است. آن‌چنان‌که نقاشی نزد وی، به کشف خود و خاطرات از دست‌رفته سرزمین مادری و بازسازی یک فضای نوستالژیک با بهره‌گیری از امکانات بیانی هنر معاصر بدل شده است.

اثر حاضر در عین حال که تصویری از زندگی انسان معاصر است، در لایه‌های پیدا و پنهان خود ارجاعاتی صریح به شخصیت‌ها و خاطراتی گنگ از گذشته دارد. در این‌جا هنرمند نقاشی فیگوراتیو را مبتنی بر حالات روحی پرتره‌ها و با استفاده از رنگ‌های درخشان و تناسب‌های طبیعی نشان می‌دهد. ضخامت رنگ‌ها و ضرباهنگ جسورانه قلم نقاش، کل فضای بوم را در بر‌می‌گیرد تا تضاد وجود فیگورها و اشیا معنایی تازه بگیرند. در این میان، اشیایی همچون تفنگ و تپانچه در سمت راست تصویر و کمانچه و تنبک در دست نوازندگان در سمت چپ، حکایتی آشنا از لحظه‌ای ناپایدار و تراژیک از برگزاری یک مراسم عروسی و مرگ شخصیت‌های این رویداد در پایان کار دارد.

پرسپکتیو غیرعادی این نقاشی و چیدمان عناصر صحنه، در حرکتی سیال چشم بیننده را در سراسر نقاشی می‌چرخاند و فرم دایره‌مانند (احتمالاً حوض) در ژرفنای تصویر این حرکت را تکمیل می‌کند. لنز دوربین فیلمبرداری که برای ثبت این رویداد در گوشه پایینی نقاشی قرار گرفته، در نهایت ماهی‌های مرده و قطعه گوشت سلاخی‌شده را نشانه گرفته است. نقاش در این‌جا با این آمیختگی بصری و زبانی، مخاطب را به تجربه‌ سفری در زمان فرامی‌خواند ولی پاسخ قطعی را به او نمی‌دهد. چرا که نقاشی پیش رو، در حقیقت روایتی آشنا و نوستالژیک از جهان پیرامون است که در فاصله حسرت روزگاران سپری شده تا دشواری امروز، همچون عکسی فوری، موقعیت زندگی در جهان ایرانی را دوباره معنا می‌کند.

داوود زندیان (متولد 1332)

داوود زندیان نقاشی را نزد محمد فراهانی و حسین همدانی از نقاشان قهوه‌خانه‌ای فراگرفت. در سال 1365 به نروژ مهاجرت کرد. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در انجمن هنر الوروم، نروژ (1371) برپا کرد. از آن پس آثارش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمده و جوایزی نیز به دست آورده است.