امضاء: (مجید مهرگان 36) (پایین چپ)
آبرنگ روی مقوا
سانتیمتر 72×100
تاریخ اثر: 1356

آثار مجید مهرگان در میان نگارگران معاصر، ویژگی‌های منحصر به خود را دارد. او نگاره‌های سنتی را با تصرفات در طراحي، رنگ و موضوع خاص خودش تصویر می‌کند. آنچه وی را از ديگر هنرمندان هم‌مكتبش جدا مي‌كند، بيان نو و معاصر در نقاشي ايراني است. مجيد مهرگان، طراحي و نگارگري را نزد محمود فرشچيان آموخته است، اما به بيانی كاملاً متمایز از استادش در نگارگري ايراني رسيده است. فرشچيان درباره آثار او می‌نویسد: «خطوط و قلم‌گيري‌هاي بدون لرزش در آثار او كه از مشخصه‌هاي بارز هنر نقاشي ايراني است و در آثار نقاشان اين مرز و بوم بيشتر با انگيزه ايجاد مرزبندي و تفكيك رنگ‌ها و نيز به جهت ايجاد توازن و حالت بخشيدن به تصاوير به كار مي‌رود، در آثار اين هنرمند با تأكيدي بيشتر و گسترش افزون‌تر تا بدان مرحله مي‌رسد كه بتواند دربرگيرنده سايه‌روشن‌هاي رنگين اثر باشد».در اثر حاضر فيگورها با طراحي بسيار قوي و تنها توسط خطوط كناره‌نما نمايانده شده‌اند. خطوطي كه علاوه بر مرزبندي، با تغيير ضخامت، نقش سايه‌روشن‌ها و حجم‌پردازي فيگورها را ايفا كرده و از طرفي باعث وحدت تصوير مي‌شوند. قلم‌گيري‌هاي ظريف و خطوط دوار كناره‌نما، رقصان و پيچان در كنار هم قرار گرفته و گاهي درهم تنيده و به تصوير پويايي خاصي بخشيده‌اند. آنچه اين پويايی را دوچندان مي‌كند، بيرون زدن گوشه‌هايي از طرح است كه از كادر خارج شده و خود را از هر قيدوبندي رها مي‌سازند. در اين اثر تنها رنگ‌هاي سياه و سفيد به كار گرفته شده‌اند. نقاش چنان با مهارت از اين دو رنگ و تركيب آنها، يعني خاكستري ميانه، بهره برده كه چشم مخاطب حتي براي لحظه‌اي در هيچ نقطه از تصوير توقف نمي‌كند و به دنبال خطوط و رنگ‌ها و جابه‌جايي آنها در چرخش است. در واقع هنرمند با استفاده از حداقل رنگ و فرم يك تصوير كامل را در نهايت ايجاز خلق كرده است. همين كم‌گويي و گزيده‌گويي است كه مانند درّي درخشان در اثر او جلوه‌گر مي‌شود.

مجید مهرگان (متولد 1324)

مجید مهرگان قواعد نگارگری را نزد محمود فرشچیان آموخت. بعداً دوره لیسانس گرافیک را در هنرکده هنرهای تزیینی گذراند (1349). مدرک درجه یک هنر (معادل دکترا) را از سوی شورای ارزشیابی هنرمندان کشور دریافت کرد (1366). مدتی ریاست هنرستان هنرهای زیبای تهران را برعهده داشت (1358-1356). اولین نمایشگاه انفرادی‌اش را در گالری سولیوان برپا کرد (1352) و از آن پس آثارش در نمایشگاه‌های گروهی و انفرادی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمده است.