زمینه این فرش، منقوش به تصویر مشتاق‌علیشاه است، در حالی‌که نامی از او بر فرش بافته نشده است. میرزا محمدخان تربتی که به مشتاق‌علیشاه معروف شد، در سنین جوانی یکی ازچهره‌های مهم عرفان، تصوف و هنر در اواخر دوران زندیه و اوایل قاجاریه است. بنا به روایتی، مشتاق‌علیشاه در تربت حیدریه چشم به جهان گشود و دوران خردسالی تا نوجوانی را در اصفهان گذراند. در جوانی مدتی در بارگاه شاه نعمت‌الله ولی در ماهان به سربرد و بعد به کرمان رفت. مشتاق سیم چهارمی را به سه‌تار افزود که یادگاری از او در موسیقی‌ ایرانی است و گفته شده صدایی بَس خوش داشت. مشتاق‌علیشاه در ۲۷ رمضان سال۱۲۰۶ ه.ق، پس از خواندن نماز مغرب و عشاء هنگام خروج از مسجد جامع کرمان، به جرم آن‌که قرآن را با نوای سه‌تار می‌خواند به فتوای امام جماعت، همراه با یکی از ارادتمندانش به نام درویش جعفر، سنگسار و کشته شد. مدفن او و درویش جعفر در میدان مُشتاقیه کرمان، معروف به گنبد مشتاقیه است.

با آن‌که تاکنون نمونه‌های بسیاری از تصویر نورعلیشاه بر فرش‌هایی از مناطق مختلف ایران دیده‌شده، اما تاکنون هیچ فرشی مشابه این نمونه که تصویر مشتاق‌علیشاه را در جوانی با کلاه و خرقه درویشی نشان دهد به چشم و دست نرسیده است. آن‌چه این فرش را بیش از پیش در کانون توجه قرار می‌دهد، علاوه بر مشتاقی که بر زمین نشسته، ساز معروف اوست که همراه مشتاق بر زمین است در حالی‌که مشتاق با چشمانی نیم‌بسته؛ به نظر مست از باده نیم‌خورده‌ای است که در مقابلش بر زمین قرار دارد. از طراح و بافنده این فرش اطلاعاتی در دست نیست، اما تعدادی قالی با کتیبه تبریزیان از تبریز دیده شده است.

بر حاشیه این فرش این بیت از دیباچه گلستان سعدی نقش بسته است:

دولت جاوید یافت، هر که نکونام زیست

کز عقبش ذکر خیر، زنده کند نام را