میرزا محمدحسین سیفی قزوینی، ملقب به عمادالکتاب، یکی از بزرگترین خوشنویسان تاریخ معاصر ایران است. زندگی او فراز و نشیب‌های سیاسی عجیبی داشت. از یک‌سو عضو انجمن سری «کمیته مجازات» بود و مأموریت نوشتن شب‌نامه‌های این گروه را بر عهده داشت که پس از لو رفتن کمیته، دستگیر و به پنج سال زندان محکوم شد. از سوی دیگر معلم خط احمد شاه قاجار بود. بعد از آزادی از زندان نیز از سال ۱۳۰۴ ﻫ ش در دفتر مخصوص رضا خان به سمت فرمان‌نگار منصوب شد و نامه‌ها و فرامین دربار را می‌نوشت. در این دوره او معلم ولیعهد محمدرضا پهلوی هم بود. سیاه‌مشق حاضر نیز متعلق به همین زمان است و در ایام حضورش در قصر پهلوی کتابت شده است.

میراث برجای‌مانده از عمادالکتاب بسیار غنی و در عین حال متنوع است و شامل انواع دانگ‌ها (اندازه‌ها) می‌شود. از جمله خطوط معروف او کتابت شاهنامه فردوسی معروف به شاهنامه امیر بهادری و نوشتن کتیبه‌های آرامگاه فردوسی در توس و دانشگاه تهران و مدرسه دارالفنون است.

عمادالکتاب در خط نستعلیق پیروی شیوه خاص میرزا محمدرضا کلهر بود و قطعه حاضر نیز یکی از نمونه‌های سیاه‌مشق او در همین شیوه است که متن با چرخش نرم و در عین حال باصلابت قلم اجرا شده است.

عمادالکتاب (1315-1240)

میرزا محمدحسین سیفی قزوینی ملقب به عمادالکتاب، در نوجوانی مدتی نزد میرزا محمدعلی خوشنویس به فراگیری خوشنویسی پرداخت. در سال ۱۲۷۱ در خیابان ناصرخسرو آموزشگاه خوشنویسی «دارالکتابه» را دایر کرد. او نسخه‌ای از شاهنامه معروف به «امیربهادری» را برای مظفرالدین شاه خوشنویسی کرد و به این مناسبت لقب «عمادالکتاب» گرفت. در انقلاب مشروطه به جرگه آزادی‌خواهان پیوست و در کودتای محمدعلی‌شاهی آواره شد. پس از فرار شاه، هفت سال معلم مشق احمدشاه شد. در سال ۱۳۱۳ نشان درجه یک فرهنگ از وزارت معارف را دریافت کرد. در چند سال آخر عمر نیز در دربار پهلوی سمت خوشنویس مخصوص داشت. او مروج کتابچه‌های «رسم المشق» است. عماد‌الکتاب شاگردان متعددی تربیت کرده و آثار بسیاری از خود به جای گذاشته که در موزه‌ها و مجموعه‌های خصوصی نگهداری می‌شوند.