امضا: «26 صادق‌زاده 05» (پایین چپ)
رنگ‌روغن روی بوم
300×139 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1405

اگر پذیرفته شود که زایش هنر و بررسی سیر تحول و تطور تاریخ نقاشی از مسیر بازبینی و بازپردازی شگردهای هنری پیشینیان می‌گذرد، نقاشی‌های صادق‌زاده نمونه مهمی از این هم‌افزایی نقاشانه برپایه تاریخ هنر معاصر است که هنرمند به نقاشان مهم تاریخ می‌نگرد و شگردها و ترکیب‌بندی‌های مورد نظر خود را از جهان تاریخی هنر ایران برمی‌گزیند و در نقاشی خود آن را اعتلا می‌بخشد. او بارها از علاقه شخصی خود به درختان سهراب سپهری و ابوالقاسم سعیدی سخن گفته است و این تأثیر را می‌توان در نقاشی‌های او دید.

بسیاری او را با نقاشی‌هایش از زنانی به یاد می‌آورند که پشت به مخاطب ایستاده‌اند. برخی نیز تصویر او را در فصلنامه طاووس شماره 2 زمستان 1378 در کنار پرنس چارلز ولیعهد انگلستان در خاطر دارند که در حال تماشای نقاشی صادق‌زاده بود. رضوان صادق‌زاده با نقاشی «گفت‌وگو» برنده جایزه «مسابقه هزاره جهانی» با موضوع «تصویر کشور من» شده بود.

در سال 1390 نمایشگاهی در گالری ماه برگزار کرد که دیگر زنان فقط پشت به بیننده نبودند بلکه رخ‌نمایی صورت‌های زنانه و کش‌وقوس اندام، شیوه‌های جزییات‌پردازانه نقاشی او را که میل به ظرافت‌های نقاشی ایرانی داشت هویدا می‌کرد. در واقع صادق‌زاده همواره در پی ظرافت‌پردازی نقاشانه به شیوه نگارگری ایرانی بوده است. او در همین نمایشگاه موفق شد فیگورهایش را به حرکت درآورده و با این کار جهان معنایی آثارش را هم دستخوش تغییر کرد. صادق‌زاده همیشه در پی آن بوده که شوق نقاشانه و مهارت قلم‌گیری‌اش را بیشتر به چشم آورد. او در سال‌های بعد از شورِ شرقیِ تردیدهای زنانه به سمت دیوارها و بعدتر ترسیم درختان باشکوه رفت. صادق‌زاده از دیوارها گذشته است و این سوی باغ لطیف، فرهنگ ایرانی را با قلم‌گیری زنده و چابک خود ترسیم می‌کند.

اگرچه آثار او اغلب دو لته‌ای هستند اما در اثر حاضر، صادق‌زاده پیکره اثر را به وسیله رنگ پسزمینه به سه قسمت تقسیم کرده است. قسمت سمت چپ بزرگ‌تر، قسمت میانی روشن‌تر و قسمت سمت راست کوچکترین بخش را به لحاظ رنگ پسزمینه و تقسیم‌بندی دارد. این تقسیم‌بندی پسزمینه، بیننده را به یاد دیوارهای او می‌اندازد که ساختار و ترکیب‌بندی نقاشی‌هایش را شکل می‌داد. در اثر حاضر تقسیم‌بندی به صورتی است که کلیت اثر به سمت راست متمایل شده است. درخت‌ها نیز به سمت راست تابلو کج شده‌اند و این همسویی باعث ایجاد ریتم در اثر شده است. روشنی تنه و ساقه چند درخت همسو با تقسیم‌بندی رنگ پسزمینه نگاه را به سمت راست تصویر می‌کشاند. خط‌های شورانگیز بالای اثر که شاخه‌های درختان است همچون غوغای طبیعت به وقت پاییز، نقطه قوت اثر و وجه تمایز این کار با آثار پیشین صادق‌زاده شده است. او با این تمهید هنرمندانه و تکنیکی توانسته ترنم خیال و عاطفه، و شور وجدآمیز حرکت و جنبش را در این اثر به تصویر بکشد. این نقاشی ژرفای اندیشه و نازک‌خیالی هنرمند را نمایش می‌دهد که چگونه خیال به رقص درمی‌آید و درخت که عنصری جامد است به حرکت و نوسان و سیلان وا داشته می‌شود.

نرمی و لطافت فرهنگ شرق در آثار صادق‌زاده فقط در محتوای آثارش نیست بلکه هنرمند این لطافت را در نحوه اجرای خود نیز بازتاب می‌دهد که نشان صبوری، وسواس و آرامش اوست. چه آن زمان که آجرها را با صبر و حوصله می‌کشید و چه اکنون که عشوه شاخه‌های درخت در هم‌آغوشی باد را به تصویر می‌کشد، هر دو گویای روحیه اوست.

رضوان صادق‌زاده (متولد 1343)

رضوان صادق‌زاده دوره لیسانس نقاشی را در دانشگاه پردیس اصفهان (1369) و دوره فوق‌لیسانس نقاشی را در دانشگاه هنر (1374) گذراند و در مقطع دکترای پژوهش هنر از دانشگاه هنر اصفهان فارغ‌التحصیل شد. اولین نمایشگاه انفرادی‌اش را در گالری گلستان برپا کرد (1371).آثارش در دوسالانه‌های نقاشی معاصر ایران (1384-1370) و نمایشگاه‌های گروهی در ایران، امریکا، انگلیس، ژاپن و کشورهای دیگر به نمایش درآمده و موفق به دریافت جوایزی از جمله: جایزه سوم مسابقه بین‌المللی «کشور من در سال 2000» در لندن شده است.