اثر پیش‌رو از مجموعه‌ نقاشی‌های شناخته‌شده هادی جمالی است که بر بستر آلومینیوم شکل گرفته‌اند. هرچند کلیت اثر از هر نوع تجسم «فرم آشنا» می‌گریزد و ذهن را به وادی فرم‌های تجریدی و اشکال ناب انتزاعی می‌کشاند، اما استفاده هوشمندانه از خراش‌ها بر بدنه آلومینیوم سبب ایجاد نوعی از حس دلهره و آشوب می‌شود. با این حال تابلوهای نقاشی جمالی به هیچ‌عنوان تلخ و افسرده نیست. بهره‌گیری از رنگ‌های لطیفی چون آبی بر بستر براق آلومینیوم، فضایی رویایی را شکل می‌دهد که لطیف و شاعرانه نیز هست و در عین حال هنر جمالی را به هنر گذشته ایران پیوند می‌دهد.

استفاده از متریال آلومینیوم به عنوان یک سازه صنعتی و مربوط به عصر حاضر کاملاً آگاهانه و هوشمندانه انتخاب شده و نمادی از تجربیات زندگی در دنیای صنعتی امروز است. در پس این زندگی صنعتی، خیال جمعی ایرانیان از شاعرانگی و عشق وجود دارد که در رنگ مخملین آبی نمود می‌یابد. هنرمند تلاش دارد با رنگ کردن، خراش دادن و کنار زدن آلومینیوم سرد صنعتی راهی به گذشته باز کند و روح و عشق آن روزگار را به مخاطب یادآوری کند؛ تلاشی که گاهی با درد و زخم همراه است ولی در عین حال امیدبخش نیز است.

هادی جمالی (1403-1329)

هادی جمالی در رشته نقاشی هنرستان هنرهای زیبای تهران آموزش دید (1350-1347). دوره لیسانس معماری داخلی را در هنرکده هنرهای تزیینی گذراند (1354-1350). بعدها از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی در مقطع فوق‌لیسانس طراحی صنعتی فارغ‌التحصیل شد (1375). مدتی به تصویرگری کتاب کودک می‌پرداخت (1373-1363) به عنوان عضو گروه +30 (1379) در نمایشگاه‌‌‌های این گروه شرکت داشت. جمالی آثارش را بارها در در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در ایران و دیگر کشورها به نمایش گذاشت. وی در سومین دوسالانه بین‌المللی نقاشی جهان اسلام در سال 1383 موفق به دریافت جایزه شد.