امضاء: «96 وکیلی» (پایین راست)
اکریلیک روی بوم
150×120 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1396

نقاشی‌های احمد وکیلی حاصل به‌هم‌آمیختن رنگ‌های الوان و قدرت طراحی است. سال‌ها تجربه طراحی از فیگورهای انسانی و طبیعت، شناخت او را از فرم‌های اندام‌وار به قدری ارتقا داده که آثار به ظاهر انتزاعی‌اش نیز فرم‌هایی اورگانیک را تجسم می‌بخشند.

در اثر پیش‌رو منظره تا مرز هنر آبستره پیش‌رفته و از آسمان، خط افق و درختان، کوه‌ها و خورشید درخشان، جز لکه‌هایی درهم‌رفته باقی نمانده است. خلاصه‌شدن طبیعت در لکه‌ها با نوعی بداهه‌پردازی همراه است و بدین جهت پلان‌های دور و نزدیک به هم می‌پیوندند و عمق اثر در همین پیوستگی، بافت‌های زیبا و متنوعی را شکل می‌بخشد که خصلت دیگری در نقاشی‌های وکیلی است. جسارت در کنار هم‌گذاشتن رنگ‌های درخشان و حفظ توازن حاصل از قدرت رنگ‌ها در نقاشی پیش‌رو نشانگر قدرت قلم و دانش عمیق نقاش از سال‌ها ممارست در به‌کارگیری متریال متنوعی چون آبرنگ، اکریلیک و رنگ‌روغن است. هنرمند به واسطه تبعیت صرف از احساس‌های گذرا حاصل از تأثیرپذیری و مواجهه با طبیعت بکر و غوطه خوردن در حال و هوای این ادارک بی‌واسطه، آثاری را شکل می‌دهد که از بیانی لطیف و پرصلابت برخوردار بوده و امکان درکی تازه از هستی را برای مخاطب به‌وجود می‌آورد که خوانش خاص و سبک منحصر به‌فرد احمد وکیلی است.

احمد وکیلی (متولد 1340)

احمد وکیلی دوره لیسانس نقاشی را در دانشگاه هنر (1368-1363) و فوق‌لیسانس همین رشته را در دانشگاه آزاد اسلامی گذراند (1376). اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری سبز، مشهد برپا کرد (1366) و از آن پس آثارش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمده است. همچنین به عنوان عضو گروه + 30 در نمایشگاه‌های این گروه شرکت داشت. وی کتاب‌هایی را برای کودکان مصور ساخته و در نمایشگاه‌های بین‌المللی تصویرسازی جوایزی کسب کرده است. وکیلی از سال 1363 به تدریس در آموزشگاه خصوصی و دانشگاه‌های مختلف مشغول بوده است. از آثار طراحی او کتابی منتشر شده است (1378).