نقاشی‌های احمد اسفندیاری هم دریافتی مدرن را به نمایش می‌گذارند، هم شناختی از فضای هنر ایران را در خود نشان می‌دهند. اسفندیاری از اولین فارغ‌التحصیلان دانشکده هنرهای زیبای تهران به حساب می‌آید، زمانی که پذیرش و درک هنر مدرن هم در نزد روشنفکران و هم در نزد عموم مردم هنوز همه‌گیر و مورد قبول نبود. او از هنرمندانی است که ابتدا به شیوه رئالیستی نقاشی می‌کرد، سپس در اثر استمرار و توجه، کارهای وی به شیوه‌ای شخصی نزدیک شد. خلوص و سادگی از ویژگی آثار اسفندیاری است. نقاشی‌های او به‌تدریج از واقع‌گرایی به آثار امپرسیونیستی و سپس به شیوه‌ای نزدیک می‌شود که همه‌چیز در آن حالتی نقش‌وار می‌یابد. از این پس نقاشی‌های او میان دو قطب واقع‌گرایی و انتزاع در نوسان است. وی با دریافتی غریزی از نقش‌های ایرانی، با تکرار خطوط و ضربات قلم‌مو جنبه‌هایی نقش‌مانند به منظره‌ها و موضوعاتش می‌دهد. موضوع آثار اسفندیاری مانند بیشتر هم‌عصرانش طبیعت و طبیعت‌بیجان است. مناظر او غالباً روستایی است و معمولاً کشاورزان، چوپانان و دیگر مردم، درحال کار و استراحت و تفرج در طبیعت دیده می‌شوند.

اسفندیاری نمونه یک نقاش شرقی است که دستاوردهای هنر مدرن را با ویژگی‌هایی شخصی و منطقه‌ای ترکیب کرده است. او نقاشی است که آرامش و خلوص را با جنبه‌های زیبای طبیعت در آثارش در هم می‌آمیزد.

احمد اسفندیاری (1391-1301)

احمد اسفندیاری با تأسیس دانشکده هنرهای زیبای تهران در آن‌جا به تحصیل پرداخت (1326-1320). اولین بار آثارش در دوره تحصیل در نمایشگاهی گروهی در انجمن ایران و فرانسه به تماشا درآمد و اولین نمایشگاه انفرادی خود را در انجمن جوانان برپا کرد. از آن پس نقاشی‌هایش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعددی در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمد. در سال 1389، بزرگترین نمایشگاه انفرادی او با عنوان «پیشگامان هنر نوگرای ایران: احمد اسفندیاری» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.