امضاء: «بهمن جلالی» (پایین راست)
عکس و آیینه
40×40 سانتی‌متر
تاریخ اثر: دهه 1380

بهمن جلالی با تأثیرپذیری از زیبایی‌شناسی عکاسی قاجار دست به خلق آثاری می‌زند که می‌توان آن را خوانش و تأویلی معاصر از جریان عکاسی آن عصر دانست. استفاده از پس‌زمینه آیینه هم اشاره‌ای است به جنبه تزیینی عکس در روزگار خودش و هم تمهیدی برای انعکاس تصویر بیننده در آن که می‌تواند نوعی امکان نگاه مقایسه‌ای بین گذشته و حال را میسر سازد. بسیاری از آثار این مجموعه جلالی، از جمله اثر حاضر را می‌توان به نوعی از آن خودسازی دانست که بر اساس آن هنرمند تصاویر عکاسانه موجود را دستمایه خلق یک هنر مفهومی عکس‌محور می‌سازد.

بهمن جلالی (1388-1323)

بهمن جلالی در رشته اقتصاد و علوم سیاسی در دانشگاه ملی تحصیل کرد (1349-1345). از همان دوران به عکاسی روی آورد و در مسابقه عکس جوان آماتور برنده جایزه شد (1349). به همکاری با مجله تماشا وابسته به سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران (و بعدها مجله سروش) پرداخت که تا زمان بازنشستگی ادامه یافت (1375). اولین نمایشگاه انفرادی خود را در تالار قندریز برپا کرد (1350). دوره عکاسی جان ویکرز انگلستان را گذراند (1354). همزمان با انقلاب اسلامی و جنگ ایران و عراق به عکاسی از وقایع اجتماعی پرداخت. وی در سال 1358 با همکاری احمد عالی، رشته کارشناسی عکاسی را در دانشکده صدا و سیما راه‌اندازی کرد و در تأسیس موزه عکسخانه شهر نقش داشت (1374). آثار جلالی در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمده است.