امضاء: «طلیعه کامران 47» (وسط چپ)
ترکیب‌مواد روی بوم
82×61 سانتی‌متر
تاریخ اثر: 1347
این اثر در قسمت میانی اندکی مرمت شده است.

رویین پاکباز، مورخ برجسته هنر درباره آثار طلیعه کامران می‌نویسد: «كامران كار نقاشی را با گرایش اكسپرسیونیستی شروع كرد و تدریجاً به شیوه‌ای شخصی از تلفیق پیكرنمایی و انتزاع دست یافت». اثر حاضر که به اواخر دهه چهل تعلق دارد، از همان مجموعه آثار اکسپرسیو کامران است که کم‌کم توجه او به نقشمایه‌ها در آن رخ می‌نماید؛ نقشمایه‌های هنر باستانی ایران همچون نقوش ظروف سفالین. نقش پرنده، ماهی و اسب که در این اثر دیده می‌شود، بعدها به عناصر اصلی نقاشی‌های طلیعه کامران تبدیل می‌شوند.

طلیعه کامران (1395-1309)

طلیعه کامران مبانی نقاشی را نزد شکوه ریاضی آموخت. مدتی در پاریس و رم به مطالعه هنری پرداخت. برای نخستین بار اثری از او به سومین بینال تهران (1341) راه یافت. اولین نمایشگاه انفرادی خود را در دانشکده هنرهای زیبای تهران (1347) برپا کرد. از آن پس آثارش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی در ایران و دیگر کشورها از جمله: دوسالانه‌های نقاشی ایران به نمایش درآمد. وی پیش از شروع فعالیت جدی در عرصه نقاشی، شاگرد حبیب سماعی، استاد بنام سنتور بود و بعداً در هنرستان موسیقی ملی آموزش دید (1347-1343). کامران کنسرت‌هایی را به اتفاق استاد خود و روح‌الله خالقی برگزار کرده بود.