مهدی ویشکایی از پیشگامان نقاشی نوگرای ایران در هنرستان کمال‌الملک از علیمحمد حیدریان و حسین احیا نقاشی را آموخت، سپس به دانشکده هنرهای زیبای تهران رفت. ویشکایی با تأثیرپذیری از امپرسیونیسم با رنگ‌گذاری‌های ضخیم غلیظ و تکه‌ای، ضربه‌قلم‌های سریع و پرتنوع همراه با عدم پرداخت به جزییات، در تثبیت و تکثیر مدل مدرنیسم در نقاشی  ایران حضور و ظهوری ویژه داشته است. 

در این میانه آثار او جذابیت‌های بصری ویژه‌ای را انتقال می‌دهد. تأثیری شگرف و بی‌مانند: یک هارمونی، میان حضور در همه رنگ‌ها، تاش‌های عریض و پالتی نامنظم. در میان آثار مهدی ویشکایی پرتره‌ها از جایگاه ویژه‌ای برخوردارند؛ اگرچه پرتره‌سازی در هنر مدرن ایران آنچنان که از گذشته می‌آید دقیق و عمیق نبوده، اما پرتره‌سازی از شخصیت‌های شناخته‌شده و دریافت سفارش‌های معمول ویشکایی را تبدیل به یک پرتره‌ساز کلاسیک نکرد. او با بهره جستن از خلاقیت و تکنیک ویژه‌اش پرتره‌ها را از واقعیت فراتر می‌برد و با حذف اجزا، درون را از بیرون بازتاب می‌دهد. پرداخت درونگرایانه نقاشی او از مرزهای کلاسیک عبور کرده و این فرایند مدرن، پرتره‌های او را از انحصار یک ایسم واحد منفک می‌سازد و به ترکیبی تازه از امپرسیونیسم و اکسپرسیونیسم رهنمون می‌شود.

اثر حاضر با کنتراست شدید و تجمع کمی و کیفی رنگ‌ها، از مرکز بوم به اطراف توأم با تکثر هندسی ضربه‌قلم‌ها، انفجار نور و سایه را در دوگانه سیاه و قرمز به نمایش می‌گذارد و رنگ در رفتاری هیجانی ظاهر می‌شود. آن‌چنان که چهره ایستای زن و نگاه ثابت او مدام میان سوژه و ابژه در رفت‌وآمد است. این برآیند، ریشه در مرکزگرایی رنگ‌ها دارد که اندیشه‌ای شرقی – ایرانی است که در پیوست با عملگرایی هنر مدرن غربی، استاتیک و استتیک فیگور را بر بیننده مضاعف می‌سازد.

مهدی ویشکایی (1385-1299)

مهدی ویشکایی برای فراگیری نقاشی، نخست به هنرستان کمال‌الملک رفت و با تأسیس دانشکده هنرهای زیبای تهران به عنوان اولین گروه دانشجویان در آن‌جا به تحصیل پرداخت (1324-1319). به استخدام وزارت اقتصاد درآمد و پس از تأسیس هنرستان هنرهای زیبا در تهران مدتی مدیریت آن را بر عهده داشت (1337-1334). او برای مطالعه و آشنایی با جریان هنر مدرن چند بار به اروپا سفر کرد و نخستین نمایشگاهش را در انجمن ایران و امریکا برپا داشت. آثار ویشکایی بارها در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمده است.