امضا:« نیازی M.Niazi 2009 » (پایین راست)
رنگ روغن روی بوم
180×150 سانتیمتر
تاریخ اثر: 1388

تابلوهاي منوچهر نيازي را مي‌توان تصويري از عميق‌ترين تنهايي‌هاي بشري دانست. وي نقاشي طبيعتگراست كه به واسطه پيوندش با موسيقي و طبيعت، نقاشي‌هايي شلوغ و پر نقش را بر بوم‌هاي بزرگ خلق مي‌كند. آثار وي ميان رئاليسم و رمانتيسيسم در نوسانند. او ترجماني از طبيعت زيباي ايران را از دل آشفتگي و بي‌نظمي به ارمغان آورده و داستان سرگرداني مردم جهان را بازگو مي‌كند.

آثار متاخر وي كه عمدتاً با موضوع درخت خلق شده‌اند، انبوهي از درختان ستبر ريشه در خاك و سر به فلك‌كشيده را به نمايش مي‌گذارند كه با قدرت ايستاده و شكوه و اقتدار خود را به رخ مي‌كشند. درخت نماد زايش، جاودانگي، حيات دوباره و سرزندگي است و تشابهي ازلي با انسان دارد؛ هر دو ريشه در خاك و سر بر آسمان دارند، اما در اين تابلوها خبري از آسمان نيست. آن‌چه بيش از همه به چشم مي‌آيد، تنه درختاني است كه مخاطب را به كشف خود و اصلي كه از آن جدا مانده فرامي‌خوانند. گويي پناه انسان مي‌شوند تا به اصل خويش بازگردد و در طبيعت بكر غوطه‌ور شود.

در اثر حاضر كه به همين مجموعه تعلق دارد، غلبه رنگ آبي يأس، سرما و نااميدي را به ارمغان مي‌آورد. هرچند نقطه‌پردازي با رنگ‌هاي زرد و قرمز در پسزمينه، چرخه رنگ را كامل كرده و تا حدودي از سردي اثر كاسته، ليكن ملال و بهت نقاش را بر ملا مي‌سازد و مخاطب را نيز در بهت و حيرت فرو مي‌برد.

منوچهر نیازی (متولد 1315)

منوچهر نیازی در نوجوانی نقاشی را نزد علی‌اصغر پتگر، حسین شیخ، محمود اولیاء و احمد اسفندیاری آموخت، سپس در هنرستان کمال‌الملک فراگیری نقاشی را ادامه داد. با سفر به امریکا، مدتی در کالج کویینز نیویورک در رشته تاریخ هنر به تحصیل پرداخت. نخستین نمایشگاه انفرادی‌اش را در بورلی هیلز برپا کرد و از آن پس آثارش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمده‌اند. نیازی پس از اقامتی طولانی در امریکا به ایران بازگشت.