امضاء: «Ovissi» (پایین راست)
رنگ‌روغن و ورق طلا روی بوم
168×89 سانتی‌متر
تاریخ اثر: اوایل دهه 80

در این اثر تمام موتیف‌های تصویری، نشان از یک هنر شرقی دارد. اسب‌های سرکش، استفاده از ورق طلا و خط آشنای فارسی، از این دست نشانه‌ها هستند. حضور خرامان اسب‌ها در تصویر، با قوس‌هایی اغراق‌شده در بدن و تزیین آن‌ها با خوشنویسی فارسی، فضای تغزلی شعر فارسی را به خاطر می‌آورد. بازیگوشی نقاش و میدان دادن به نوعی رمانتیسیسم ایرانی، موجب می‌شود که آثار وی گاه بین نقاشی و تصویرسازی در نوسان باشند و در نهایت این فضا به دنیایی عاری از خشونت منجر شود.
با اینکه اویسی به‌طور مشخص از آغازگران مکتب سقاخانه به شمار نمی‌آید، اما با توجه به اسلوبی که برگزیده می‌توان ادامه جریان سقاخانه که از دهه 1340 آغاز شده را در آثار وی دنبال کرد.

ناصر اویسی (متولد 1313)

ناصر اویسی تحصیل در دانشکده هنرهای زیبای تهران را نیمه‌کاره رها کرد و از دانشکده حقوق دانشگاه تهران در رشته علوم سیاسی فارغ التحصیل شد (1335-1332). نخستین بار دو تابلوی خود را در یک نمایشگاه گروهی در تهران ارایه کرد و موفق به اخذ جایزه شد (1336). در بینال‌های پاریس (1338)، تهران (1345-1339)، ونیز (1341)، سائوپائولو (1342) و بینال گرافیک در فلورانس (1347) شرکت داشته است. آثار وی در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران، ایتالیا، امریکا، آلمان و غیره به نمایش درآمده و نقاشی‌هایش در موزه‌های هنرهای معاصر تهران، کامپیونه ایتالیا، هنرهای زیبای کارولینای شمالی نگهداری می‌شوند. اویسی در چهار دهه اخیر فعالیت خود را در خارج از ایران ادامه داده است.