منصور قندریز به عنوان هنرمندی جست‌وجوگر و بلندپرواز، در همان دوران کوتاه یک دهه فعالیت هنری‌اش موفق شد تا چشم‌اندازی متفاوت از انتزاعی نمادین را در آثارش به تصویر بکشد و در مسیر گذر از نقاشی‌های فیگوراتیو (دوره تبریز) به نقاشی‌های آبستره و چاپ‌های دستی در شکل‌گیری و تداوم جریان نقاشی نوگرای ایران نقشی مهم و تاریخی ایفا کند. همین رویکرد متفاوت و زیبایی‌شناسی خاص او در جریان سقاخانه نیز باعث شد تا امروز منصور قندریز جایگاه ویژه‌ای در حافظه جامعه تجسمی ایران داشته باشد. وی در اثر حاضر که یادگار دوره بلوغ کاری هنرمند در تهران است، با بازنگری مفهوم هویت بومی و ملی، به مکاشفه و ریشه‌یابی در سنت‌های تصویری کهن ایران پرداخته و با بهره‌گیری آگاهانه از دستاوردهای هنرمندان برجسته مدرنیست زمانه‌اش، فرم‌های خود را با چاپ لینولئوم روی کاغذ به کار می‌گیرد.

قندریز با تأثیرپذیری از وجه بیانگر اشکال و فرم‌های انتزاعی در کارهای هنرمندان جهان غرب، مثل خوآن میرو و پل کله، به شکلی شاعرانه به سرچشمه آفرینش رسیده است، اما شکل آزاد و انتزاعی که از ضمیر هنرمندان غربی بر سطح بوم می‌نشیند، در کار قندریز به سد یا نظام گزینشی «جهان شرقی» برخورد کرد و به همین خاطر او در آثار متأخرش در مرز این جهان دوگانه با گرایش بیشتر به هنر انتزاعی در فرهنگ اسلامی – ایرانی گام برداشته است.

در میان نمونه‌های بازمانده از سال‌های ۴۱ تا ۴۴ شمسی که اثر حاضر نیز متعلق به همین دوران است، رویکرد و شیوه برخورد هنرمند به وضوح همسو با جریان سقاخانه است. در این تابلو، قندریز با به تصویر کشیدن نقشمایه‌های تخت و آبستره که بر مبنای ساده‌سازی، هندسی‌سازی و تکرار نقوش آشنا در هنرهای عامیانه و مذهبی ایرانی به دنبال ایجاد تحولی نمادگرایانه است که بهترین تجسم موج هنر سقاخانه به شمار می‌رود.

منصور قندریز (1344-1314)

منصور قندریز در هنرستان هنرهای زیبای تهران آموزش دید. نخستین بار مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را در تالار رضا عباسی به نمایش گذاشت (1339). لیسانس نقاشی را از هنرکده هنرهای تزیینی گرفت (1340). در سال 1343، به اتفاق چند تن دیگر از هنرمندان تالار ایران را بنیاد نهادند که بعد از مرگ قندریز، به نام او خوانده شد. آثار قندریز در چند نمایشگاه گروهی به نمایش درآمد و به دو بینال تهران راه یافت. در 30 سالگی در اثر سانحه رانندگی درگذشت.