اثر پیش رو از نقاشی‌های منحصر به فرد حسین زنده‌رودی است که ایده آن بعدها و در دهه هشتاد تکرار شد و آن را به مجموعه‌ای بزرگ تبدیل کرد. در این نقاشی، هنرمند با تکرار حروف و اعداد، خطوطی ناخوانا را شکل داده که فارغ از خوانش، بافتی جالب، متنوع و در عین حال یکدست را بر پیکر بوم ایجاد کرده‌اند.

زنده‌رودی دلبسته فرم حروف و اعداد است و در طول دوران بلند فعالیت هنری خود، تلاش کرده تا از فرم حروف و اعداد، آشنایی‌زدایی و با حذف معنا از آن‌ها، ذهن مخاطب را به شکل نوشتاری حروف جلب کرده و ارزش‌های فرمی آن‌ها را بر خوانش معنادار ارجح سازد.

اثر پیش رو مربوط به دورانی است که طلسم‌های ایرانی ذهن هنرمند را به خود مشغول کرده بود و تلاش می‌کرد تا با الهام از تکرار مندرج در برگه‌های اوراد، جداول علوم غریبه و علم ابجد، باورهای عامیانه را از پستوی خرافات پنهان شده، بیرون کشیده و با شأنیت‌بخشی هنر به آن‌ها، چنین معانی‌ای را برای همیشه از پیکر حروف و اعداد پاک گرداند و به جای آن هویتی جدید و زیبایی‌شناسانه به آن‌ها ببخشد.

کلیت اثر در رنگ خاموشی از سفید-خاکستری روشن فرورفته و حروف و کلمات با تونالیته‌ای تیره‌تر بر آن نشسته است. هنرمند در تکرار ریاضت‌گونه حروف و اعداد، حسی مراقبه‌گونه را به مخاطب منتقل می‌کند. آهستگی در رج‌زدن‌های حروف و در کنار ممارست در تکرار، اصلی است که در ادوار مختلف نقاشیخط‌های زنده‌رودی قابل پیگیری است، اما در اثر پیش رو به واسطه کوچکی تابلو و به تبع آن در کنار کوچکی حروف، حسی کتابت‌گونه نیز دارد. حرف «ه» احتمالاً به وسطه حروف سربی در میان رج‌های اعداد و نوشته‌ها تکرار شده و مثل گره میان بافته‌های یک دستبافته، تنوعی بصری را در کلیت تابلو ایجاد کرده است. در بعضی قسمت‌ها، ترکیب رنگ سفید و خاکستری با قرمزی روشن، حسی جاندار به اثر بخشیده که در کنار نزدیک و دور شدن خطوط افقی متن، ریتمی خوشایند نیز دارد و تشابه اثر را به دستبافته‌هایی چون جاجیم و پارچه‌هایی چون پته و شعربافی دوچندان می‌کند. پرهیز از خطوط صاف در قطار کردن حروف و اعداد، بر این حس افزوده است. تراکم حاصل از تکرار خطوط در یک‌سوم پایین کادر، در کنار استفاده بیشتر از رنگ قرمز، باعث می‌شود فضا به دو بخش اصلی تقسیم شده و حسی از زمین و آسمان و لایه‌های میان این دو، توسط خطوط عددی و حروف ایجاد شود. هنرمند در این تکرار مصرانه، مرز میان هنر فرم‌نما و انتزاعی را درمی‌نوردد و ظرفیت‌های بصری فرم‌های عددی و حروف را در بستری نو بازمعنا می‌کند.

حسین زنده‌رودی (متولد 1316)

حسین زنده‌رودی در هنرستان هنرهای زیبای پسران تحصیل کرد (1339-1336) و در طول سال‌های تحصیل در نمایشگاه گروهی انجمن ایران و امریکا (1338) و دومین بینال تهران (1339) شرکت کرد. با افتتاح هنرکده هنرهای تزیینی به عنوان اولین گروه هنرجویان این دانشکده پذیرفته شد (1339) اما به سبب عزیمت به پاریس، تحصیل را نیمه‌کاره رها کرد. وی در همان سال آثارش را در تالار رضا عباسی به نمایش گذاشت و پس از کسب جایزه در بینال پاریس، در سال 1340 برای اقامتی دایم راهی این شهر شد. زنده‌رودی در سال‌های بعد موفقیت‌های دیگری را در بینال‌های تهران، پاریس، سائوپائولو، ونیز و غیره به دست آورد و آثارش در گالری‌ها و موزه‌های بین المللی به نمایش درآمد. در سال 1380، بزرگترین نمایشگاه از آثار او با عنوان «پیشگامان هنر نوگرای ایران: حسین زنده‌رودی» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.