پروانه اعتمادی، نقاش نوگرا، مدتی شاگرد بهمن محصص بود و از او آموخت. او نقاشی را در دانشکده هنرهای زیبای تهران رها کرد و نقاشی و نقاش‌شدن را بیرون از آن‌جا جست‌‌و‌جو می‌کرد و یافت. اعتمادی، در دوره‌های گوناگون کارش – طبیعت‌بیجان‌ها، پارچه‌ها و کلاژها – با بهره‌جستن از ابزاری مانند مدادرنگی، فیبر و سیمان، همواره با توجه به فرم‌های ساده و ساد‌گی‌ فرم‌ها، محتوایی اصیل و منحصر‌به‌فرد را در فضایی آرام و ساکن، خلق و به نمایش گذاشته است. مینیمالیست که ریشه در عرفان شرقی دارد و توأم با جسارت، به سفیدخوانی آثارش یاری می‌رساند. او با رنگ‌گذاری‌های ویژه و ایجاد کمپوزیسیون‌هایی یکتا مخاطب را با جهان‌هایی نامأنوس، انس می‌دهد؛ حتی اگر جهان‌هایی وام‌دار از زیست روزمره و عناصر جاری در آن باشد. پروانه اعتمادی، عناصر زیست را آن‌چنان به تماشا می‌گذارد که در آثارش، اشیا، جاندار و دارای تحرک هستند.

از ویژ‌گی کار پروانه اعتمادی، به‌کارگیری‌ متریال‌های گوناگون است؛ توأم با بهره‌جستن در تعریف و رفتاری منحصر و متفاوت از آن متریال: فیبر و سیمان، دو متریال سخت، در آثار او به‌شدت انعطاف‌پذیر نمایش داده می‌شوند.

پروانه اعتمادی، در دوره‌ها و دهه‌های بعدتر، به‌ تجربه‌هایی دیگر پرداخت: نقاشی با مدادرنگی، با بهره‌گیری از نمادهایی مانند انار، گل نرگس و… همراه با کنتراست کم‌نور و ایجاد و ایجاز بافت‌هایی دقیق. در دوره‌ای دیگر به کلاژ روی آورد که متفاوت از آثار گذشته و گذشته آثار اوست. 

پروانه اعتمادی، پس از دوره کوتاه آثار آبستره، به نقاشی فیگوراتیو روی آورد که با گرایشی برخاسته از آبستره همراه بود. این رویکرد، پیوسته در ترکیب با طبیعت‌بیجان‌، همراه و همخوان بوده است. او با اتکا به اشیای ساده و روزمره زیست همراه با جانمایی دقیق‌شان در کنار یکدیگر به بازنمایی‌هایی دیگرگون از طبیعت‌بیجان و ایجاد چهره‌ای جدید و زیبایی‌شناسانه برای اشیا دست‌یافته است.

پروانه اعتمادی، کار با مدادرنگی را با آغاز انقلاب سال ۱۳۵۷ آغاز می‌کند. آن‌چنان که خود، در کتاب پروانه، می‌گوید: «روزی دوسه‌تا اسکیس می‌کشیدم با مدادرنگی؛ شاید داشتم بازی می‌کردم… اون‌دوره بیست‌سال طول کشید». گرچه او خود معتقد است در دوران انقلاب، فقط مشاهدات شخصی‌اش را نقاشی کرده و انقلاب، به‌عنوان یک تأثیر واقع و مشخص، در آثار او یافت و دریافت نمی‌شود، اما تأثیرات اجتماع و شرایط حاکم، بر او پوشیده نمی‌ماند. آن‌چنان که این‌جا، پروانه اعتمادی با تابلوی طالقانی، امضا‌شده به تاریخ ۱۳۵۸ و حاشیه‌نوشت «به دکتر غلامحسین ساعدی تقدیم شد. با احترام» حضور دارد. 

این اثر در حین فیگوراتیو‌بودن، بیش‌تر مفهوم‌گراست: تکیه بر دست‌ها و فرم در‌هم‌شده آن‌ها، نشان از تفکر و آزادی را توأم  متبادر ساخته و اندیشه جاری در حضور و جایگاه آیت‌الله طالقانی را بیش‌از چهره او نمایش می‌دهد. وزن حاکم بر کفه اثر، کمپوزیسیونی متفاوت، اما متعادل را بر اثر توزیع کرده و این از قدرت تکنیکی نقاش و اندیشه‌ عمیق او ریشه می‌گیرد. مهارت و ظرافت در پرداخت اثر و تقدیم آن به ساعدی این اثر را دارای ارزشی منحصر به‌فرد ساخته است

پروانه اعتمادی (1404-1326)

پروانه اعتمادی تحصیل در دانشکده هنرهای زیبای تهران را نیمه‌تمام رها کرد (1347). وی نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در تالار قندریز برگزار کرد (1348). پس از آن آثارش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمد. اعتمادی همچنین طرحی با مضمون «آب» را برای غرفه «نیازهای اولیه» در اکسپو 2000 هانوفر اجرا کرد. از مجموعه آثار او چندین کتاب به چاپ رسیده است.