پروانه اعتمادی پس از دوره‌های آثار سیمانی و مدادرنگی‌ها، از سال 1375 به تکنیک کلاژ روی آوردکه اولین و مهم‌ترین مجموعه آن‌ها، «جهیزیه دختر شاه پریان» نام داشت. اعتمادی که حدود بیست سال به ساخت‌وساز جامه‌ها و بافته‌ها و انارها با مدادرنگی پرداخته بود، در مجموعه جدید با چاپ مجدد آثار مداد رنگی و کلاژ آن‌ها به دنیایی پرتحرک و قصه‌گو پا گذاشت. پس از آن به مجموعه حاضر یعنی «یکی بود یکی نبود» رسید که با چاپ و تکثیر عکسی که هومن صدر از ماسک نقره‌ای سلوکی گرفته بود، مضامین و عناصر تصویری تازه‌ای به کلاژهایش افزود. این بار زمینه نقاشی‌ها همه به رنگ آبی تیره هستند و اعتمادی دنیایی افسانه‌ای و اسطوره‌ای را به تصویر می‌کشد. 

لیلی گلستان درباره این مجموعه می‌نویسد: «انارهای سرخ در بشقابی فلزی – برگرفته از قسمتی از سر ماسک قرارگرفته بر ترمه خوشرنگ – از همان کارهای مدادرنگی‌اش – و در کنار آن‌ها، قیچی، کارد و نیزه، آماده برای بریدن، تکه‌تکه کردن و دریدن… و حس تهاجم به خوبی منتقل می‌شود».^[1]

در دو تابلوی پیش‌رو، شتاب و پویایی فرم‌ها، قوه جاذبه‌ای که‌ اجزا را دفع و جذب می‌کند را برهم‌زده و چنان می‌نماید که ترکیب‌بندی اشیا در فضا معلق است. اشیا برخلاف دیگر طبیعت‌بیجان‌های مجموعه‌های سیمانی یا مدادرنگی ایستا و ثابت نیستند و شناورند و فضایی نامطمئن و وهم‌انگیز را به نمایش می‌گذارند. پروانه اعتمادی به عنوان نقاشی آگاه به زبان هنر معاصر، با بهره‌گیری از شیوه کلاژ زبانی امروزی و معاصر را برای بیان هنری خود برگزیده بود.

1. به نقل از: کتاب پروانه اعتمادی، یکی بود یکی نبود، به کوشش میترا شامبیاتی (ص 11)، انتشارات زرین و سیمین، 1383.

پروانه اعتمادی (1404-1326)

پروانه اعتمادی تحصیل در دانشکده هنرهای زیبای تهران را نیمه‌تمام رها کرد (1347). وی نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در تالار قندریز برگزار کرد (1348). پس از آن آثارش در نمایشگاه‌های انفرادی و گروهی متعدد در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمد. اعتمادی همچنین طرحی با مضمون «آب» را برای غرفه «نیازهای اولیه» در اکسپو 2000 هانوفر اجرا کرد. از مجموعه آثار او چندین کتاب به چاپ رسیده است.