در زمانه‌ای که مدرنیست‌های ایرانی، نقشمایه‌های کار خود را از دل خط، فولکلور و سنت‌های ایرانی می‌جستند، حسین کاظمی به زبان بصری منحصر به‌فردی در مدرنیسم دست یافت که عناصر آن را باید برخاسته و ملهم از طبیعت دانست. عناصری که خیلی زود دوره معروف «صخره و گیاه» یا «گل و سنگ» را در کارهای کاظمی شکل داد. همان‌طور که در اثر پیش‌رو که از آثار سال‌های آخر حیات هنرمند در پاریس است، نیز به خوبی دیده می‌شود، وی نشانه‌های کمینه‌ای از طبیعت را بر بافتی زبر و خشن می‌نشاند.

کاظمی در دوره دوم فعالیتش از دهه سی به بعد، به استیلیزه کردن فرم‌ها پرداخت تا به‌تدریج به فضای نیمه‌تجریدی رسید. با عنایت به طبیعت ایران و نقوش تزیینی، روزبه‌روز موتیف‌ها و عناصر در تابلوهایش درونی‌تر و بیشتر اُرگانیک شدند. با رسیدن به دوره سنگ و گیاه، بیان خاص هنری خود را می‌یابد. از این زمان به بعد دو عنصر سنگ و گیاه مضمون همیشگی آثارش شدند. باید ریشه‌های اندیشه‌ورزی کاظمی در این دوره را در خوانش او از باورهای باستانی و کهن‌الگوهای میتراییسم و مانوی نیز جست‌وجو کرد.

بعد از مهاجرت کاظمی به پاریس، این روایت انتزاعی در آثارش در سطحی متفاوت‌تر پیگیری شد و هم‌چون اثر حاضر که متعلق به همین دوران است، با ورود رنگ‌های لطیف به بیانی تغزلی و در عین حال کمینه‌گرا نزدیک‌تر شد. دستاورد او در اثر حاضر آفرینش بافتاری خشن و تکنیک رنگ‌آمیزی خودانگیخته‌ای است که با وجود پیش‌طرح اولیه، در زمان خلق اثر، بر اساس حالات روحی و احساسات هنرمند به سامان می‌رسد. اما شناخت کاظمی از اصول زیبایی‌شناسی هنر مدرن باعث شده تا موفق به ایجاد کاربستی استعاری، مبتنی بر گفتمانی مدرنیستی و انتزاعی شود.

اثر حاضر نمونه‌ای ممتاز از ترکیب‌بندی‌های ایستا و متعادل کاظمی است. او در این فضای آرام و یکپارچه، هوشمندانه تصویری از قله‌ای پربرف را تصویر کرده که در پس آن آبی درخشان چون خطی، آسمان را درمی‌نوردد. قله‌ای که شاید نماد دماوند و یاد وطن هنرمند در آخرین روزهای حیاتش دور از آن باشد.

حسین کاظمی (1375-1303)

حسین کاظمی از دانشکده هنرهای زیبای تهران فارغ‌التحصیل شد (1324). همین سال با چند اثر، از جمله تکچهره‌ای از صادق هدایت در نمایشگاه انجمن فرهنگی ایران و شوروی شرکت کرد. به اتفاق محمود جوادی‌پور و هوشنگ آجودانی نگارخانه آپادانا را بنیاد نهاد (1328) و مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را در آن جا به تماشا گذاشت (1329). وی سپس برای مطالعه و هنرآموزی به فرانسه رفت. طی اقامت طولانی در پاریس به معرفی کارهای خود پرداخت. کاظمی پس از بازگشت به ایران، آثارش را در تالار رضا عباسی نمایش داد. آثارش به بینال‌های تهران و ونیز راه یافت. چند سال ریاست هنرستان‌های هنرهای زیبا در تبریز و تهران را برعهده داشت (1346-1337). او در هنرکده هنرهای تزیینی درس می‌داد و مدتی نیز سرپرستی این هنرکده را برعهده گرفت. کاظمی در سال 1359 برای اقامت دایمی به پاریس مهاجرت کرد و در همان‌جا درگذشت. در سال 1379، بزرگترین نمایشگاه او با عنوان «بریادماندگان» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.