امضاء: (کاظمی-ح 2536) (پایین وسط)
یونولیت، رنگ روغن و جسو روی تخته سه لا
سانتیمتر 100×130
تاریخ اثر: 1356
-این اثر در کتاب به باغ همسفران(ص 51 ) به کوشش یعقوب امدادیان و رویین پاکباز چاپ و نشر نظر (1379)به چاپ رسیده است.
-اثر حاضر در سال 1389 در نمایشگاه (بر یادماندگان) موزه هنرهای معاصر تهران ارایه شده است.

نقاشی پیش رو از آثار بدیع و شاخص حسین کاظمی، از مجموعه نقاشی‌های گل و سنگ است. کاظمی به واسطه کنکاش در عرفان برآمده از تفکر ایرانی، در عین تسلط به مبانی هنر مدرن، توانست آثاری را خلق کند که منحصربه فرد، تحسین برانگیز و پر رمز و رازند. آثار او از نوعی نمادپردازی عرفانی بهره می‌برند. دلبستگی به طبیعت، شاکله اصلی اندیشه کاظمی است که تا مرز انتزاع پیش می‌رود.

نقاشی های کاظمی سیر تحولی از هنر فیگوراتیو تا نقاشی های کاملاً تجریدی را پیموده و در این مسیر، به تدریج بی‌پیرایه تر، نابتر و خالص تر شده اند. سکوت و تأمل نقاش که در رفتار و منش او نیز وجود داشت، در راه سلوک ذهن، شکفته می‌شود، تکامل می یابد و در نهایت پرده نقاشی را رقم می‌زند. هنر کاظمی، خالی از هر پرگویی، اضافات تزیینی و پیرایه‌بندی است. بوم روشن با چند فرم خلاصه شده، بیانگر تمامی آن چیزی است که نقاش سودای آن را در سر دارد. در اثر بافت خشن میانه بوم در تضاد با زمینه وسیع تخت و نرم اثر با استفاده از رنگ‌مایه‌های آبی و بنفش کامل می‌شود. شاخصه بعدی در نقاشی کاظمی، زمان است. بومهای وی تجسمی از زمانِ بی‌زمان و لامکان در سپیده دم پیدایش است. زمینه اثر، به رنگ آبی روشن، گویای عالم نخستینی است که نقش هستی به نرمی بر آن می‌نشیند. استفاده جسورانه از بافت در این تابلو نشانگر غوغای درون است. بازی هوشمندانه سطوح پربافت با رنگ روشن در اثر وی همچون اثر حاضر گویای چیره‌دستی نقاش است. خطوط محکم و جسورانه آبی بر پایین تابلو، می‌تواند نمادی از رویش باشد. نقاشی‌های انتزاعی کاظمی، شناخته‌شده‌ترین آثار و شناسنامه کاری این هنرمند نام آشنا در عرصه‌های جهانی است و همین امر تابلوی پیش رو را از اهمیتی دوچندان برخوردار می‌کند. حسین کاظمی که برنده مدال طلای اولین و دومین بینال تهران است، در طول عمر خود آثاری ارزشمند و با اهمیت خلق کرد که امروزه زینت‌بخش موزه‌های داخل و خارج از کشورند.

حسین کاظمی (1375-1303)

حسین کاظمی از دانشکده هنرهای زیبای تهران فارغ‌التحصیل شد (1324). همین سال با چند اثر، از جمله تکچهره‌ای از صادق هدایت در نمایشگاه انجمن فرهنگی ایران و شوروی شرکت کرد. به اتفاق محمود جوادی‌پور و هوشنگ آجودانی نگارخانه آپادانا را بنیاد نهاد (1328) و مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را در آن جا به تماشا گذاشت (1329). وی سپس برای مطالعه و هنرآموزی به فرانسه رفت. طی اقامت طولانی در پاریس به معرفی کارهای خود پرداخت. کاظمی پس از بازگشت به ایران، آثارش را در تالار رضا عباسی نمایش داد. آثارش به بینال‌های تهران و ونیز راه یافت. چند سال ریاست هنرستان‌های هنرهای زیبا در تبریز و تهران را برعهده داشت (1346-1337). او در هنرکده هنرهای تزیینی درس می‌داد و مدتی نیز سرپرستی این هنرکده را برعهده گرفت. کاظمی در سال 1359 برای اقامت دایمی به پاریس مهاجرت کرد و در همان‌جا درگذشت. در سال 1379، بزرگترین نمایشگاه او با عنوان «بریادماندگان» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.