امضا:«حسین کاظمی» (پایین راست)
ترکیب مواد روی تخته
65×100 سانتیمتر
تاریخ اثر: دهه 1350
پیشینه:
این اثر در سال 1392 در دومین حراج تهران ارایه شده است.

گل و سنگ‌های حسین کاظمی در اواخر دهه 1350 شکل گرفت. او در این دوره، انسان و سنگ را مضمون کار خویش قرارداد سپس آن‌ها را تبدیل به گل و سنگ کرد. نقاشی‌های اولیه بسیار واقع‌گرایانه بودند اما به تدریج ساده‌تر و نمادین به تصویر کشیده شدند.

این اثر نمونه‌ای از همان مجموعه است. گل‌ها در بطن سنگ و به رنگ سنگ از دل آن می‌رویند و از درون، آن را تابناک می‌سازند. سنگ به گیاه هویت داده و گیاه ماهیت سنگی زمینه را شکل می‌دهد. این همه را می‌توان با ارجاع به مضمون اولیه مورد نظر کاظمی به دوگانه‌هایی چون زن و مرد، مادگی و نرینگی و هر آن دوتایی که با هم کمال آفرینند تأویل کرد. جهان خیال‌انگیزی که کاظمی در این اثر ارایه داده، در عین این‌که اجزایش در نگاه اول قابل شناسایی است به مکان مشخصی ارجاع نمی‌دهد. این جهان تصویری از یک فضای کیهانی است که با بافت‌هایی هنرمندانه از دل رنگ‌ها هویت می‌یابند و هر جزء به دیگری معنا می‌بخشد و در تمامیت اثر علاوه بر روح زیبایی‌شناسانه بصری که نشانه تسلط هنرمند است، لایه‌های فراوان معنایی را در اختیار مخاطب قرار می‌دهد.

همپوشانی طیف رنگ‌های آبی و بنفش در اثر و فرم‌های قرینه در کناره تابلو که یادآور گل‌ها هستند، حس سنگینی و تنهایی سنگ در گستره زمین و آسمان را تشدید کرده و در چشم بیننده به تعادلی آرمانی می‌رسد. از این ترکیب، هماهنگی خاموشی پدید می‌آید که استعاره‌ای از ارتباط میان تنهایی انسان معاصر در طبیعت پیرامونش است.

حسین کاظمی (1375-1303)

حسین کاظمی از دانشکده هنرهای زیبای تهران فارغ‌التحصیل شد (1324). همین سال با چند اثر، از جمله تکچهره‌ای از صادق هدایت در نمایشگاه انجمن فرهنگی ایران و شوروی شرکت کرد. به اتفاق محمود جوادی‌پور و هوشنگ آجودانی نگارخانه آپادانا را بنیاد نهاد (1328) و مجموعه‌ای از نقاشی‌هایش را در آن جا به تماشا گذاشت (1329). وی سپس برای مطالعه و هنرآموزی به فرانسه رفت. طی اقامت طولانی در پاریس به معرفی کارهای خود پرداخت. کاظمی پس از بازگشت به ایران، آثارش را در تالار رضا عباسی نمایش داد. آثارش به بینال‌های تهران و ونیز راه یافت. چند سال ریاست هنرستان‌های هنرهای زیبا در تبریز و تهران را برعهده داشت (1346-1337). او در هنرکده هنرهای تزیینی درس می‌داد و مدتی نیز سرپرستی این هنرکده را برعهده گرفت. کاظمی در سال 1359 برای اقامت دایمی به پاریس مهاجرت کرد و در همان‌جا درگذشت. در سال 1379، بزرگترین نمایشگاه او با عنوان «بریادماندگان» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.