در میان مدرنیست‌های ایرانی کمتر هنرمندی چون مسعود عربشاهی کارمایه‌های متنوع را در آفرینش هنر تجربه کرده است. به همین دلیل طیف گسترده‌ای از نقاشی‌های عظیم تا دیوارنگاری‌های شهری در کارنامه‌ هنری او دیده می‌شود. در راستای همین تجربه‌ورزی است که در اثر پیش رو گستره‌ای از سطوح سیاه و نقره‌ای منقوش را همچون سازه‌‌ای باستانی در مقابل بیننده قرار می‌دهد.
در هر آن‌چه که درباره‌ مسعود عربشاهی نوشته‌اند، یک مفهوم یا عبارت مشترک وجود دارد: «میراث‌دار هنر خاورمیانه‌ باستان». در واقع باستان‌گرایی عربشاهی، به‌نوعی اکتشاف در اعماق تاریخ است. تاریخِ شهر سوخته، تمدن لرستان و یا سیلک از سرزمین خود نقاش و یا حتی فرهنگ‌های مجاوری چون سومر، بابِل و آشور که هر یک تأثیر روشنی بر هنر ایران باستان داشته‌اند. وی در جریان آفرینش هنر خود نقبی می‌زند بر عقبه‌ این تاریخ و توده‌ای خالص از نقشمایه‌ها و کهن‌الگوهای باستانی را بر سطح اثر خود می‌کشاند. این نقشمایه‌ها در اشکال نمادینی چون گل لوتوس، چرخ و خورشید ظهور می‌کنند؛ و در عین حال همچون اثر حاضر، نقش‌های هندسی ساده‌ای مثل مربع‌مستطیل‌ها، علامت‌های خطی، اعداد یا خط‌نما‌ها، در ساختارهای نمادین استحاله می‌یابند.
علاقه‌ عربشاهی از جوانی به مفاهیم و نقشمایه‌های کهن، او را به مطالعه‌ اساطیر ایران و بین‌النهرین می‌کشاند. به‌طور کلی اندیشه‌های باستانی ایرانی، همچون تفکر مینوی یا اوستایی، شاکله و پشتوانه‌ نظری فضای فرمی در آثار وی را تشکیل می‌دهد. آثار عربشاهی در مسیر این تحولات، عموماً به یک فضای انتزاعی می‌رسد که می‌توان به نوعی آن را یک نقاشی متافیزیکی شرقی اطلاق کرد. بر خلاف جریان نقاشی متافیزیک در تاریخ هنر غرب که هنری کاملاً فیگوراتیو است، وی در آثار متافیزیکی خود، به دور از گرایش به هر نوع فضای پیکره‌ای و حتی خط پرانحنای فارسی که در نظر سقاخانه‌ای‌ها مظهری تصویری از عرفان شرق محسوب می‌شود، به تجاربی از انتزاع محض و در دوره‌ای کوتاه آبستره-اکسپرسیونیسم، دست می‌یابد.

مسعود عربشاهی (1398-1314)

مسعود عربشاهی از هنرستان هنرهای زیبای تهران (1338) و هنرکده هنرهای تزیینی فارغ‌التحصیل شد (1348). نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در انجمن فرهنگی ایران و هند برپا کرد (1341) و در چند دوره بینال تهران شرکت داشت. او موفق به کسب جایزه بینال سوم تهران شد (1341). آثارش در نمایشگاه‌‌های گروهی و انفرادی متعددی در ایران و دیگر کشورها به نمایش درآمد. او همچنین نقشبرجسته‌های متعددی در ایران و کالیفرنیا اجرا کرد، از جمله سردر اتاق صنایع و معادن در تهران، ورودی ساختمان بیمه کالیفرنیا و نمای ساختمان کانون وکلای مرکز در تهران. در سال 1357 به سفارش فیروز شیروانلو مدیر فرهنگسرای نیاوران، کتاب نفیس «اوستا از دیدگاه نو» را مصور ساخت. در سال 1380، بزرگترین نمایشگاه از آثار او با عنوان «پیشگامان هنر نوگرای ایران: مسعود عربشاهی» در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد.